Uitdaging: kleding kopen

Deze blog gaat over onze zoon Antonio (2003), hij “heeft” een vorm van autisme en ADHD. Hierdoor gaan de dingen net iets anders als “normaal”.

Vooral geen gekke strakke kolletjes, capuchons, nauwsluitende broeken, schoenen met veters, kriebelende gebreide truien en prikkende flappertjes. Antonio heeft helemaal niet zo veel noten op zijn zang maar qua kleding heeft hij een uitgesproken mening. Niet omdat hij het niet mooi vindt maar omdat hij het niet op zijn lijf kan velen. Ook op dit vlak geldt: niet te veel prikkels, letterlijk en figuurlijk.

Nu hij zijn moeder voorbij groeit en zijn voeten ongeveer maat onderzeeboot beginnen te krijgen, hebben we wel een dingetje: we moeten wat vaker de stad in. Ook begint meneer de puber een hele eigen smaak te ontwikkelen dus de optie kleding meenemen wordt daarmee onmiddellijk geskipt. Daarbij komt hij nu ook op een leeftijd dat hij zelf moet leren hoe kleding kopen werkt. Gelukkig hebben wij een goed strategisch plan bedacht: ik ga eerst met Antonio doornemen waar de behoefte aan is.

We hebben broeken nodig, een paar shirts en een paar nieuwe schoenen. Welke winkels kiezen wij daarvoor uit? Wij bespreken dit samen. Meestal zijn het dezelfde winkels, daar gaan wij dus heen. Zolang Antonio dit weet en ik hem niet verras met een ellenlange winkelsessie dan trekt hij dit. Zit er 1 broek goed en vindt hij hem leuk? Gelijk 2 of 3 meenemen. Shirts past hij vaak niet eens, ik neem een goed passend shirt mee en meet dat af. Keurt Antonio het goed en kan het ballotagecommissie qua stijl en prijs van deze mama ook nog doorkomen dan mag het mee.

De meeste mensen zullen zich afvragen waarom wij hier zo’n poespas van maken. Ga er even vanuit dat het vaak heel warm is een kledingwinkel, de winkel is vol met andere klanten, felle lichten, meestal muziek, de kleding ruikt raar en overal hangen prijskaartjes en beveiligingslabels aan. Ik sta zelf af en toe al te puffen in een winkel…. doe al deze prikkels x 10…. kun je je er een voorstelling van maken? Nee, ik ook niet, gelukkig, maar dit is ongeveer zoals Antonio kleding kopen ervaart.

Nu nog de schoenen, we gaan eerst even buiten zitten op een bankje. Pakje drinken een koekje erbij want ik zie Antonio namelijk al wit wegtrekken. Even bijkomen en dan op weg naar de schoenenwinkel. Hij heeft ondertussen schoenmaat 44.We gaan op zoek naar hoge gympen die hij niet hoeft te strikken en waar bovenaan klittenband zit. Qua motoriek vindt Antonio het lastig om te strikken, dit geeft hem zo veel stress dat we gestopt zijn met het leren hiervan. Ik zeg altijd maar Nick van Simon kan ook geen veters strikken (heb ik eens ergens gelezen) en die heeft het best aardig gedaan in zijn leven. Voor zijn gympen op school heb ik elastische veters gekocht, werkt super! Gelukkig slagen we snel in de schoenenwinkel en heeft hij een paar hippe gympen weten te scoren.

Nu niet opeens als moeder bedenken dat je nog zelf wat wil halen bij een winkel want dat is geen afspraak. Als ik dat had gewild dan had ik dit eerst moeten melden. Zo van: wij gaan voor jou deze kleding kopen en ik wil nog even naar de speelgoedwinkel om een kadootje voor bv. de buurjongen te halen. Dat werkt, maar niet pas melden na de kledingsessie. Deze manier werkt voor Antonio en mij heel goed en zo hebben wij de prikkels tot het minimum kunnen beperken en kan hij zijn energie weer aan andere zaken besteden 🙂

Liefs Sandra ♥

Deze blog is tevens geplaatst op 17-11-2016 op de site van Stichting Mama Vita. Mama Vita is een Stichting die is ontstaan in 2010 als een plek voor moeders van kinderen met autisme om lief en leed met elkaar te delen. Een club moeders die snappen wat je doormaakt, waar je van kunt leren en waarmee je samen op kunt komen voor je kind. Het ultieme doel is om moeders in hun kracht te zetten en te houden. Zelf ben ik sinds maart 2016 regiomoeder in de regio Zaanstreek. Klik hier om naar de homepage van deze mooie Stichting te gaan voor meer informatie.

8 Comments on Uitdaging: kleding kopen

  1. Zooo herkenbaar Sandra. Mijn oudste heeft dan wel geen autisme (ADD) maar geldt precies hetzelfde voor als Antonio. Kost me veel tijd geduld en aandacht haha. Mijn middelste zit gelukkig nog in stadium dat ik van alles mee kan nemen naar huis..

  2. Idd lieve gevoelige kinderen. Maar o wat herkenbaar.
    Geweldig verwoord.

  3. Mooi verwoord! Fijn dat jullie een weg gevonden hebben.

  4. Jordens Christa // 28 november 2016 at 22:54 // Beantwoorden

    Dit is zo herkenbaar, wij hebben na een lange zoektocht de diagnose gekregen van autisme bij onze dochter. Nu kan je het een naam geven of een stoornis zoals ze zeggen. Voor ons blijft het ons kind om wie ze is alleen kunnen we haar nu beter leren begrijpen en het voor haar wat makkelijker helpen maken. Maar het is heel zwaar! Soms ben ik boos op mijn eigen als ik soms lees dat voor hun niet alles vanzelfsprekend is, ze soms meer tijd nodig hebben om alles wat ze binnenkrijgen in de juiste volgorde of context te zetten. We leren elke dag bij en praten helpt. Alleen merken we toch nog dat we veel malen op onbegrip van de mensen in onze omgeving stoten, je verwent haar, ze is oud genoeg om dingen te begrijpen. We hebben nog een hele weg af te leggen….

    • Wat fijn dat je nu weet wat je dochter “heeft” Christa! Ik hoop dat deze blog je wat tips heeft meegegeven. Er staan nog meer blogs op deze site over Antonio die je misschien interessant vindt om te lezen. Heb vertrouwen in jezelf en je dochter dan vinden jullie je weg wel, daar ben ik van overtuigd <3

Leave a comment

Your email address will not be published.


*