Henk diende in Libanon

Geen mobiele telefoons, skype, internet of wifi… hooguit eens in de paar weken een brief of een pakje ontving hij en dat was het. Ik spreek met mijn zwager Henk Nillesen, hij was een van de militairen die deel uitmaakte van lichting 81-6 die in 1982 naar Libanon werd uitgezonden. Op de zogenaamde moeder der missies… Begin oktober stond hij in de krant. Hij is één van de 27 veteranen die het draaginsigne “Nobelprijs VN-militairen” kreeg opgespeld van onze toenmalige burgemeester van Zaanstad Geke Faber.

Natuurlijk wist ik wel dat Henk ooit naar Libanon was geweest, maar hij was en is daar niet zo heel spraakzaam over. Zijn baret heeft een bescheiden plaatsje in de woonkamer en dat is het dan wel… geen wilde verhalen, Henk kijkt liever vooruit in het leven. Maar aan zijn nieuwsgierige schoonzus wilde hij zijn verhaal wel vertellen 😉

Het is 1982, Henk is 19 jaar en meldt zich voor zijn dienstplicht in Harskamp. Omdat hij te kennen had gegeven dat hij interesse had voor uitzending naar het buitenland, ging hij na 2 maanden door naar Wezep. Hij kreeg daar een rijopleiding voor diverse voertuigen. Na 2 maanden vertrok hij naar Assen, op naar de VN-opleiding. Deze was ter voorbereiding van zijn uitzending naar Libanon maar volgens Henk kregen zij daar minimale informatie over de situatie ter plekke. Hij had werkelijk geen idee waar hij naar toe ging. Zo stapte hij, ook nog nooit gevlogen, in een vliegtuig volgepakt met jonge militairen en vertrok hij richting Beiroet…

De 1e indruk was gelijk heftig, de landingsbaan was vol met gaten van inslagen, op de kustweg stond een auto en een koe in brand. Welkom in Libanon, een land in oorlog. De Unifil-militairen zaten in Zuid Libanon, zij vormden daar een buffer tussen Israëlische troepen aan de ene kant en de PLO aan de andere kant. Op het moment dat Henk zich in Libanon bevond, trok Israël verder binnen in Libanon…. met 1000 tanks… de Noorse Unifil-soldaat die dit tegen wilde houden heeft het niet na kunnen vertellen…

Het legermaterieel waar Henk mee moest rijden was oud. Zo oud zelfs dat zijn vader met deze modellen had gereden in “zijn” legerperiode. De voertuigen waren wit gespoten en met een sjabloontje was er VN op gespoten. Dat witgespotene was niet heel handig, in de hitte en de volle zon het brandde het in je ogen. Niet echt goed over nagedacht….

Angstige momenten heeft Henk zeker gekend… op het moment dat die 1000 tanks van Israël waren binnengetrokken, mochten de Unifillers alleen nog maar in konvooi rijden. En ja, ook daar waren bermbommen… en het zweet breekt je zeker uit als je in je spiegel van je auto kijkt en je de loop van de Israëlische tank naar jouw vrachtauto ziet draaien….of dat je knallen hoort terwijl je in je vrachtauto rijdt…. en nee, dat was niet de uitlaat die knalde…. Henk heeft genoeg gezien en meegemaakt, maar hij was jong en, naar nu blijkt, flexibel.

Ondanks de intimidaties destijds en continue staat van oorlog in deze hoek van het Midden-Oosten de afgelopen jaren, kijkt Henk met een goed gevoel terug op deze periode. Uiteraard heeft het hem als mens gevormd maar hij heeft er, gelukkig, geen gekke dingen aan overgehouden. Heeft deze missie geholpen, kun je je afvragen? Achteraf is het natuurlijk makkelijk praten, want als je zonder positieve intentie dit soort operaties ingaat dan kun je er beter niet aan beginnen…

Trots, ja dat ben ik op mijn zwager, dat hij op die leeftijd zijn aandeel aan de vrede heeft geleverd. Dit insigne voor de “Nobelprijs VN-militairen” is meer dan verdiend!

Liefs Sandra ♥

18 Comments on Henk diende in Libanon

  1. Wat een onwijs mooi stuk over mijn lieve oom! Het was ook een eer om erbij te zijn, bij de medaille uitreiking. Ben trots op hem!

  2. Hallo Sandra,

    Heb je verhaal over Henk op mijn website (interviews) gezet, uiteraard met de bron-vermelding.

    Groet,
    Alex

  3. jacqueline wijnhof // 19 april 2017 at 09:04 // Beantwoorden

    Hoi Sandra,dit stukje trok mijn aandacht omdat het net het verhaal van mijn broer is alleen is hij al jaren arbeidsongeschikt door de Ptss als gevolg van deze vredesmissie. Ik vind het schokkend te lezen hoe slecht ze deze jongens hebben voorbereid en niet alleen dat, ze zijn ook zonder nazorg weer naar huis gestuurd! en niet erover praten is heel kenmerkend.We hebben in een tijdschrift een stukje gelezen iets wat mijn broer daar is overkomen.Door een ander opgeschreven omdat hij er zelf niet over kan praten.Vervolgens heeft er jaren een rechtszaak gelopen om een uitkering te krijgen omdat de regering PTSS
    niet serieus neemt.Gelukkig gaat het nu goed met hem maar als hij dit van te voren had geweten !..

    • Wat heftig Jacqueline, ik ben ook heel blij dat Henk zijn verhaal aan mij wilde vertellen. Zelfs mijn schoonzus, die al jaren met hem getrouwd is, kende nog niet alle details. Goed om te horen dat het nu weer goed gaat met je broer!

  4. Mat Ramakers // 1 juni 2017 at 03:30 // Beantwoorden

    Namen bij de bovenste Foto;
    Boven v.L.n.R.

    Marc Stoppelaar
    Vincent de Bruin
    Joop Sterenberg
    Alex de Wit
    Bertus v/d Maat
    Ron Callenbach
    Rik Kiksen
    Elard de Brock
    Henk Nillesen
    Ronald Gertenaar
    klaas de Boer
    Mario Steenstra
    Berry Budel
    Henk Boswijk
    Wim Smits
    Andre Schopman (bijnaam Boemer)

    Onder v.L.n.R

    Jan Boezewinkel
    Karel Tromp
    Pieter Smits v. Waasbergen
    Arian Bon
    Hans v. Genderen
    Bert Smits Sibinga
    Mat Ramakers
    Dick Buitenhuis

  5. mario steenstra // 19 juni 2018 at 19:11 // Beantwoorden

    Bij toeval kwam ik deze foto tegen van al mijn maatjes in libanon, goh wat ben ik veel vergeten, misschien wel goed en doe ik dat bewust want deze periode was niet de leukste in mijn leven. de invasie van isreal heeft wel wat littekens bij mij achtergelaten. hulp gehad via de sinai maar vind zelf dat dat niet echt geholpen heeft. ik probeer mijzelf staande te houden en libanon te vergeten ( natuurlijk vergeet je zo’nervaring nooit) maar ik doe mijn best. een ding weet ik wel, als ik had geweten wat mij te wachten stond had ik dit nooit gedaan. heel slecht was de voorbereiding maar zeker de nazorg was vreselijk slecht. stel je eens voor, je bent 21 jaar jong en wordt na een oorlogsgebied zonder enig goede opleiding en informatie gestuurd. de dingen die ik daar heb gezien en meegemaakt doen zeer en ik was veel te jong voor zo’n negatieve ervaring. een ding waar ik wel erg trots op ben is dat wij, libanon gangers de nobel prijs van de vrede hebben gekregen. een pleister op de nog steeds voor mij open wond.

    • Beste Mario, ik heb het hele verhaal van Henk gehoord en vond dat dit verteld moest worden. Heftig en zeker voor jongens van jullie leeftijd heel ingrijpend. Ik zal Henk zeggen dat je gereageerd hebt op deze blog, met hartelijke groet Sandra

  6. mario steenstra // 19 juni 2018 at 21:48 // Beantwoorden

    Sandra, fijn dat jezo snel reageert op iets wat je zelf niet persoonlijk hebt meegemaakt maar wel dat het je raakt omdat je in je directe omgeving wel mee maken hebt. wat ik heel erg vind is dat er mensen zijn die last hebben van ptts en daar hoogstwaarschijnlijk de rest van hun leven mee moeten leven ongeacht of het wordt herkend bij defensie of niet. ik ben zelf door die malle molen gegaan maar heeft mij niets geholpen. ik ben niet uit op enige vergoeding of zo maar moet wel met mijzelf de puntjes op de I zetten omdat ik weet dat ik bijna iedere dag aan mijn uitzending denk, maar wel in nagatieve zin. of ik weet of ik ptts heb weet ik niet, maar ik laat het er daar maar bij, ik denk dat ik er wel mee kan leven alhoewel ik soms ook mijn aggressieve momenten heb. soms onverklaarbaar en niet wetend waarom. ja getrouwd geweest en ook weer gescheiden door mijn levens ervaring in libanon, lives sucks some times. ik moet je eerlijk vertellen dat ik soms heel erg uit kijk naar een meeting van mijn libanon gangers uit mijn tijd in Haris. ik zat daar van mei 1982 tot en met november 1982 toen ik daar was kwam na twee weken de invasie van israel pfffffff erg moeilijk.

  7. Henk Nillesen // 19 juni 2018 at 22:46 // Beantwoorden

    Wat leuk om na zoveel jaren nog wat te horen van dienstmaten, ik was ook veel namen kwijt van jongens op de foto, doet mij goed om de namen bij de foto te hebben. Ik kijk ondanks ook de minder leuke dingen nog steeds positief naar die periode terug en kan dan ook niet zeggen dat ik schade heb opgelopen, of dat kan mijn directe omgeving beter bepalen…

  8. mario steenstra // 20 juni 2018 at 15:55 // Beantwoorden

    Sandra, misschien kan je de naam veranderen van Karel trump, hij heet namelijk Karel tromp en was de slager in haris. ik weet nog goed dat hij een puppy daar had, een heel lief klein hondje. helaas heeft hij hem af moeten maken van de leiding gevende want een huisdier was niet toegestaan in libanon. het heeft de hee groep wel wat emoties opgeleverd destijds.

  9. mario steenstra // 22 juni 2018 at 15:35 // Beantwoorden

    eerder vertelde ik dat ik libanon probeer te vergeten maar door het onverwachts zien van de groeps foto heb ik mijn doos met foto’s die op zolder liggen onder het stof weer naar beneden gehaald. aankomende zaterdag (morgen) ga ik de stoute schoenen aantrekken om de foto’s die ik heb te bekijken. ik zoe wel wat het met me doet. wel vreemd dat iknu erg veel denk aan de periode. met vreemd bedoel ik wel in positieve zin.

    • En hoe ging het Mario? Soms moeten er ook dingen uit het stof gehaald worden om het plaatsje te geven. Ik weet het, makkelijk gezegd als je er niet bij bent geweest maar ik denk wel dat het zo werkt.

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


%d bloggers liken dit: