Marillion – TivoliVredenburg – 6-12-2016

“Weet je wat ik leuke muziek vindt?” ik kan deze situatie mij zo nog voor de geest halen…. Marco en ik werkten eind jaren 80 op zaterdag in de lokale supermarkt en wij bleken een gemeenschappelijke muziekliefde te hebben: Marillion. Dat dit een goede basis is voor een relatie, blijkt uit ons concertbezoek, zo’n kleine 30 jaar later, op dinsdag 6 december in TivoliVredenburg. Samen met onze zwager in concertcrime gingen wij richting Utrecht.

Het publiek bestond, zoals ook vele voorgaande concerten, uit 75% mannen. Van die nerdy muziekliefhebbers, die gasten die elk woord mee kunnen zingen. Ja, onder die noemer kun je mijn man Marco ook wel scharen 😉 Marillion heeft een schare hondstrouwe fans, dat blijkt ook wel uit het feit dat vanaf het jaar 2000 deze fans blind de cd’s bestellen zodat de band daarna de studio ik kan duiken om deze cd op te gaan nemen! Het enige wat je ervoor terug krijgt als fan, is dat je naam staat vermeld in het bijgeleverde boekje (deze cd is mede mogelijk gemaakt door….) en natuurlijk die bewuste cd.

Tijdens het traditioneel belabberde voorprogramma (John Wesley) komen wij de zaal binnen en verschansen ons op een strategische plek in de zaal. De zaal in Utrecht is vrij klein zodat je al snel lekker dichtbij het podium staat. Ik ben niet altijd heel blij met mijn lengte (1,83 m.) maar met concerten kan ik lekker alles bekijken!

De mannen van Marillion, Steve Hogarth, Steve Rothery, Pete Trewavas, Mark Kelly en Ian Mosley hadden er zin in. Geweldig om het plezier van deze groep te zien tijdens het spelen, af en toe een grijns, een klap op de schouder en grapje. De mooie visuals die tijdens het concert werden geprojecteerd zijn een prachtige aanvulling op de mooie muziek en de niet altijd blijde boodschap die Marillion uitdraagt. We’re fucked!” En met “wij” worden de ”normale mensen” bedoeld, de onder- en middenklasse die in het ootje worden genomen door op macht beluste mensen “die op een zeilboot in een mooi oord genieten en helemaal niet fucked zijn”, aldus zanger Steve ‘H’ Hogarth.

De set bestond uit slechts elf nummers, maar die waren samen wel goed om twee uur te vullen. Er waren veel lange composities, waaronder twee nieuwe van ruim zestien minuten. De muziek van Marillion is de laatste tijd nog meer luistermuziek geworden dan voorheen. Maar een lekkere meezinger werd zeker gewaardeerd door de fans, dat bleek toen Sugar Mice van Clutching At Straws (1987) wordt ingezet. Terwijl het publiek een deel van de zangpartijen op zich nam, genoot H al zittend op de drumriser van een biertje. Als ik dan toch 1 minpuntje mag noemen, dan zou ik graag het geluid wat minder hard willen hebben. Ik ben echt wel wat gewend maar het was soms een brij aan muziek en geluid en dat doet enorm afbreuk aan de prachtige nummers van Marillion!

Kortom: het was weer genieten met Marillion ♥ zeer voldaan en met enorme zere voeten (tsja, je wordt ouder mama….) keerden wij weer terug naar het Zaanse…

Liefs Sandra

De eerste video is Neverland in Utrecht en de tweede video Sugar Mice in Londen, 2 dagen voor ons concert gespeeld.

 

Leave a comment

Your email address will not be published.


*