Stoempend op de pedalen…

Blog van Jaap: vorige week had ik de eer om bij de huldiging van Tom Dumoulin aanwezig te mogen zijn. Een heerlijk feest waarbij Tom nogal ongemakkelijk op het podium stond. Wat een verschil met voetbalhuldigingen, waar vooral een hoop randdebielen op afkomen.

Toch ben ik denk ik 1 van de weinige Nederlanders die niet blij is met zijn prestatie in de tijdrit. En, al zullen ze dat niet toegeven, er zullen meer amateurwielrenners zijn die hetzelfde voelen. Je kent ze wel, bierbuiken in een lycra pakje, blik op oneindig , stoempend op de pedalen, geïrriteerd door alles wat er in de weg rijdt en jagend op een nieuw persoonlijk record op de fiets.

Nou ik ben er dus zo één die met bloeddoorlopen ogen en een wit weggetrokken gezicht aan het eind van zijn trainingsrondje met de laatste krachten zijn snelheidsmeter stil zet en al hyperventilerend door het zweet in zijn ogen probeert te ontdekken wat zijn gemiddelde snelheid is. Vol trots zag ik mijn teller verleden week op 34,2 staan. Dat 3 maanden na mijn heupoperatie was absoluut geen slechte prestatie. Sterker nog, zelfs zonder heupoperatie zou dat een zeer behoorlijke tijd zijn geweest!

Totdat Tom Dumoulin kwam… en voor de ogen van heel Nederland over 30 kilometer, dezelfde afstand als mijn trainingsrondje, een gemiddelde snelheid neerzette van 52 km/uur!

52!

Dus als ik nu tegen de leek zeg dat ik een gemiddelde van 34,2 heb gefietst, kijkt hij me meewarig aan en denkt: “zo langzaam? Tom Dumoulin rijdt bijna 20 km/u harder!”

Voorlopig rest mij dus alleen maar om te genieten van de prestatie van Tom en in stilte mijn persoonlijke record weer wat te verbeteren.

En stiekem voel ik me dan toch een beetje Tom Dumoulin.

Jaap

Leave a comment

Your email address will not be published.


*