Vakantie of horror? deel 8

In augustus 2011 maakten wij een prachtige reis naar Amerika en Canada. We startten met 4 dagen New York waarna we een camper (daar RV oftewel Recreational Vehicle genoemd) ophaalden om vervolgens in 20 dagen via de Niagara Watervallen naar Canada te rijden en bovenlangs weer af te dalen naar New York, waarbij we onderweg prachtige natuurparken en de steden Montreal, Quebec en Toronto hebben bewonderd. Bij de camper zat een Tom-Tom met de Vlaamssprekende Sebastiaan. Ik ben persoonlijk veel te eigenwijs voor een Tom-Tom en was van tevoren vanzelfsprekend voorbereid met kaarten en printjes uit Google Maps, maar over het algemeen is zo’n ding natuurlijk superhandig. Het bleek tijdens onze vakantie wel dat onze Sebastiaan regelmatig een off-day had, of in ieder geval hard toe was aan een updatetje…., zodat we een gezonde mix maakten van luisteren naar Sebastiaan of rijden op de kaart.

Op zich ging het allemaal okay, je bent tenslotte met vakantie, dus een beetje omrijden hier en daar is geen enkel probleem. Tot de één-na-laatste dag dan…

We reden een vrij grote rit vanaf de staat Maine helemaal naar New York (579 km). Het verliep vrij soepel tot Sebastiaan opeens besloot ons van de Interstate 95 af te sturen om via de Highway 15 naar New York te rijden. Sebastiaan en wij hadden inmiddels een band opgebouwd dus we hebben ons gut-feeling genegeerd en Sebastiaan gevolgd. We gingen ervan uit dat het kennelijk sneller was. Bij de splitsing stond dat op de Highway 15 geen Commercial Vehicles mochten rijden. Aangezien wij een Recreational Vehicle waren, dachten we: “ha, lekker: geen vrachtwagens”. Toen we echter al zo’n 30 km op deze weg hadden gereden kwamen we opeens een gewelfd viaduct tegen dat aan de zijkanten een hoogte had van 11’9’ (11 feet, 9 inches). Inclusief airco, die midden op het dak van de camper ligt, waren we 12 feet hoog (3,60 m), dat scheelt dus 2,5 cm aan de zijkant. Beetje naar het midden onder het ronde viaduct door ging echter prima. Kort daarop rijdt er echter een auto toeterend langs en die wijst op ons dak en naar voren op de snelweg. Ik maakte hieruit op dat er een nog lager viaduct aankwam en werd vanaf dat moment behoorlijk nerveus… Dat bleek niet ongegrond, na nog een aantal viaducten te zijn gepasseerd met normale hoogte reden we met 90km p/u af op een viaduct dat er echt laag uitzag. Op het moment dat we het hoogtebordje konden lezen ontstond grote paniek: 11’6’. Dat scheelt dus 10 cm….

In de camper ontstond vervolgens een supersnelle verhitte discussie over dat het niet past, we eraf moeten of moeten stoppen. Er zat vlak voor het viaduct (gelukkig) een afrit en ik weet nog dat ik gillend naar Marco heb geroepen: “Eraf! Eraf!, dat past niet, we moeten er NU af!”. Dus wij met flinke vaart de afrit afgedoken en bovenaan kwamen we in een woonwijkje terecht waar we eerst even midden op straat de camper tot stilstand hebben gebracht om uit te hijgen. Wat een stress! En daar sta je dan op een plek waar je geen kaart van hebt met een Sebastiaan die de hele tijd wil dat je terugrijdt naar de Highway 15… Een optie was die 30 km terugrijden om naar de I95 terug te keren, maar dat voelde niet goed. We zagen een man in zijn tuin bezig met een bladblazer en hebben toen aan hem gevraagd hoe het zit met die snelweg. Hij was zeer verbaasd ons daar met een camper te zien staan, want het was echt absoluut verboden om met een camper op die Highway 15 te rijden. In verband met het gewicht en de lage bruggen mag je er alleen met personenauto’s komen en behalve dan dat we 100% zeker onze airco van het dak hadden gereden hebben we een boete geriskeerd van $600! Wel fijn dat dat dan ook zo lekker aangegeven stond op de borden…. Wie verwacht er nou op een snelweg in het land waar alles SUPERSIZE is van die lage bruggen? We hebben met die camper 20 dagen lang door steden, natuurweggetjes, grindweggetjes en weet-ik-nog-meer-wat-voor-weggetjes gereden en dan heb je in de buurt van New York van die idiote viaducten!

Anyway, deze vriendelijke Amerikaan schreef voor ons op een kartonnetje een route uit om via de dorpjes terug te rijden naar de I95. En dat ging gelukkig helemaal soepel. Wat waren we blij weer tussen de enorme vrachtwagens te rijden! We moesten toen nog door de stad New York heen en we kozen op de Washington Bridge voor de rij met vrachtwagens. Nee, wij namen geen risico’s meer.

Gelukkig is het helemaal goed afgelopen, maar onze prachtige vakantie had heel vervelend kunnen eindigen.

Een tip voor onze Sebastiaan: leer bij je volgende update ook de hoogtes van de viaducten uit je hoofd en zorg dat je kan invoeren met wat voor voertuig je de weg op gaat. Technisch gezien moet dat allemaal mogelijk zijn en het had een behoorlijk klotsende-oksels-moment kunnen voorkomen!

Die vakantie was er overigens, buiten dit incident om, eentje om nooit te vergeten!

Linda van Pesch

Leave a comment

Your email address will not be published.


*