Dikke stress & blinde paniek…

Valt er op een dinsdagmiddag een paarse plastic envelop in de brievenbus, Bevolkingsonderzoek Darmkanker… oeps, snel weg leggen, maar ergens onder. ‘s Avonds komt mijn zoon eten en ik vertel hem hier over. “Mam ben je niet een beetje hypocriet?“, ja dat zal best wel… maar toch. Nu moet ik er even bij vertellen dat ik 14 jaar geleden aan een Alien geopereerd ben die vanaf een eierstok door mijn darmen groeide. Een boze tumor, die de doktoren verwijderd hebben. In aanloop daar naar toe heb ik een zgn. coloscopie gehad die mij lang is bij gebleven. Het gebeurde zonder roesje en dat heb ik als zeer traumatisch ervaren.

Twee jaar geleden heb ik ook al zo’n paars ding in de bus gehad en dat per omgekeerde post weer terug gestuurd. Pfffff wat moet ik nu? De volgende ochtend toch maar de boel opengemaakt en het tafereel gevolgd zoals aangegeven… ik zal jullie de details besparen… Stoer de enveloppe in de brievenbus gedaan en op het moment dat hij er in valt slaat de paniek toe, echte paniek, als ik er nog bij had gekund had ik hem er zo weer uitgevist.

Dan praat je er met mensen over en hoor je allemaal verhalen: die had wat, die was net op tijd en tig waren er voor niks onderzocht, tsja dat helpt niet mee. Mijn dochter en zoon waren op vakantie en ik had mezelf al voorgenomen dat mocht ik slecht nieuws krijgen het ze pas thuis te vertellen… ja waar gaat het over…

Op maandag kom ik thuis van een lunch met mijn kleindochter en ik heb een telefoonoproep gemist, een 020 nummer. Oh mijn god, zie je wel daar heb je het gesodemieter al! Blinde paniek echt blinde paniek, dat nummer was niet bereikbaar en mijn huisarts nam na 3 uur alleen op voor spoedgevallen. Ik was wel zo slim om te bedenken dat dat niet het geval was pfffff… toen mijn vriendin maar gebeld, helemaal hysterisch, ze schrok er van.

Heb via via een telefoonnummer te pakken gekregen en gehoord dat alles goed was, wat werd bevestigd door de brief de volgende dag. Dat 020-nummer had er trouwens niets mee te maken, weet nog steeds niet wie dat was. Als ik er op terug kijk denk ik: “meid meid, wat heb je je vreselijk aangesteld”, maar ik had mezelf totaal niet in de hand.

Ik weet ook niet of ik het de volgende keer weer doe. Men stuurt die enveloppen weg maar die komen bij mensen aan die dingen hebben meegemaakt, die angsten en trauma’s hebben, ik weet niet of men dat altijd overziet. Er worden vast veel mensen mee gered, maar een hartkwaal er van oplopen kan toch ook niet de bedoeling zijn? Maar ja, hopelijk heb ik nog even….

Liefs Jetske.

12 Comments on Dikke stress & blinde paniek…

  1. Ja, ik ken dat. Heb na 8 weken nog steeds geen brief. Durf de huisarts niet te bellen en zeg tegen mezelf: als het foute boel was hadden ze al lang gebeld. Nog geen hartaanval dus maar wel gewoon mee blijven doen. Kost veel geld en doen ze niet voor niets.

  2. Beloof niks Joke, was totaal in paniek!! Bedankt voor jou reactie .

  3. Ik heb nog geen brief gehad ….maar kan me goed voorstellen hoe jij je voelde *

  4. Gelukkig Tineke, bedankt

  5. Onze wc thuis is een “diepspoeler” maar die in onze caravan is een “vlakspoeler”. Dus heb ik maar in de caravan met het stokje met groene dop zitten prikken.
    Gelukkig een geruststellende brief ontvangen.

  6. Ik kan me heel goed voorstellen hoe jij je hebt gevoeld, vooral door wat jij eerder ervaren hebt!

  7. Paniek door eerdere ervaring, raar is dat niet hoor, je bent ook n mens.

  8. Mijn moeder heeft hem ook gehad en ook gedaan. Maar goed ook want er was bij haar beginnende darmkanker geconstateerd. Stuk darm weg gehaald en gelukkig alles verder goed. Na een jaar controle alles bleek goed te zijn. Zo goed dat ze dit heeft gedaan.

  9. Gelukkig voor haar Jellie

Leave a comment

Your email address will not be published.


*