Dat vinden wij niet raar…

Hoe bedoel je herkenbaar of een schot in de roos 🙂 Zelfs ik, als niet fanatieke t.v.-kijker, zit elke zondag met een duivels genoegen klaar voor de Luizenmoeder. Als moeder van 3 (die gelukkig niet meer op de basisschool zitten) heeft deze serie een hoog ohhhhhhh jaaaaaaaa-gehalte.

Schuldig staat er bij mij met grote dikke letters op mijn voorhoofd als ik zie wat voor capriolen sommige klassenmoeders uithalen om het allemaal zo leuk en zo gezellig mogelijk te maken voor hun prinsje of prinsesje in de klas. De liefde raakte al wat bekoeld na de bijzonder ondeskundige houding bij het uitvallen van Antonio in groep 3. Zat ik in groep 4 van Chiara (die bijzonder gemakkelijk kon leren) met allemaal “kneusjes” te lezen terwijl Antonio niet meer welkom op school was. Ergens klopte er toch iets niet…

Het kerstdiner was natuurlijk de kers op de taart voor iedere zichzelf respecterende ouder. Waar sommige er zich met Jantje van leiden afmaakte (vond ik, gewoon jaloers kan ik nu toegeven…) door alleen een pak sap mee te nemen stond ik voor 3 klassen knakworstjes in bladerdeeg te frutten, tiramisu op te stijven en brownie’s te bakken. Wat de deur dicht deed was een gesprekje wat ik toevalligerwijs opving van een juf die een nieuwe juf op een nogal frikkerige toon instrueerde voor het kersteten: “Laat de mama’s maar al het werk doen dat willen ze namelijk nogal graag, dan kun jij lekker genieten…”. Dat vond deze mama niet alleen raar maar ook bijzonder onaardig…

Tijdens een 10 minuten-gesprek ben ik ook eens “gecorrigeerd” door een juf dat ik Nina elke pauze een koekje meegaf i.p.v. fruit. Nadat ik voor de zoveelste keer een half geplette bruine banaan of bruine appelpartjes uit een schooltas vandaan viste, gaf ik mijn kinderen inderdaad een koekje mee als 10 uurtje. Ik vond (en vind nog steeds) dat ik zelf wel bepaal of ik mijn 3 nogal slanke kinderen een koekje of een stukje fruit meegeef naar school. Ik heb deze juf er dan ook op gewezen dat zij als juf van een school welke onder toezicht stond, zich beter kon bezig houden met het leergedeelte en het cateringgedeelte bij mij in prima handen was. Inderdaad… niet zo aardig maar de boodschap kwam wel over 🙂

Uiteraard zijn dit de sappige anekdotes en in al die jaren heb ik natuurlijk ook hele leuke, lieve en vooral betrokken leerkrachten aangetroffen! Ik geeft het je te doen, zo’n klas met 30 van die stuiterballen en dan die ouders….

Ja, waar ik mij in die 9 jaar dat ik aan een basisschool “verbonden” was het meest over heb verbaasd is het claimende gedrag van sommige ouders (lees: moeders). Alsof de klas maar 1 kind bevat (juist, het kind van die claimende moeder). Elke ochtend én elke middag staat die moeder weer bij de leerkracht en mocht jij een keer die juf/meester nodig hebben… achteraan sluiten… en was ik dan eenmaal aan de “beurt” dan had die leerkracht opeens haast…. en dat terwijl als er geparticipoetst moest worden deze leraar mij altijd wel kon vinden, zo raar?

Liefs Sandra

2 Comments on Dat vinden wij niet raar…

  1. Habgeweldig, als voormalig leerkracht (nee ik ben niet eng) zijn de leerkrachten oftewel collega’s eng herkenbaar, en de situaties, en dat vind ik niet fijn. Ik heb mij altijd verbaasd over gedrag en durfde niet altijd iets te zeggen. Of gaf het aan bij directeur… waren de niet zo fijne werksituaties. Oh.

Leave a comment

Your email address will not be published.


*