The Script – Ziggo Dome – 16-03-2018

Tsja wat zal ik zeggen, The Script… natuurlijk wel eens gehoord op de radio, maar verder nooit zo bij stilgestaan. Tot ze een keer bij The Voice of Holland kwamen. Oh, zijn zij dat, wel leuke liedjes. Blijkt dus dat we veel meer liedjes kennen dan we dachten…

“Kunnen we daar niet een keertje heen mam?” Ach, tuurlijk schat, even googelen en wat blijkt binnenkort zouden ze naar Nederland komen. Nu nog kijken wat een kaartje dan kost, want een Edje Sheeran kwam op minstens € 300. Gelukkig waren deze kaarten een stuk goedkoper, met z’n tweetjes voor € 93,00, kijk dat zijn tenminste leuke prijzen. Helaas waren het wel staanplaatsen en met twee eerdere concerten in mijn hoofd had ik nu al medelijden met mijn voeten. Maar goed, niet klagen, je gaat met je dochter naar haar eerste concert.

Van diverse kanten hoorden we al dat het ontzettend leuk moest gaan worden en wel moesten vooral naast een lijn aan de rechterkant gaan staan (?) geen idee, maar we zouden wel zien. We werden gebracht door mijn man, de schat, en om half 8 waren we binnen. Om kwart voor acht zou de support-act beginnen. Ella Eyre, nog nooit van gehoord, was geloof ik niet slecht, maar niet mijn cup of tea zal ik maar zeggen. Na een half uurtje (waar bleek dat we 1 set oordoppen waren vergeten, zucht) en ik dus al ietwat doof was, werd voor ons (bij de lijn) een touw gespannen met om de zoveel meter een zaalmedewerker. Natuurlijk stond er ook eentje precies voor onze neus, maar ze was gelukkig wel reuze aardig. Bleek dat ze op een klein podium gingen beginnen en meteen zat de sfeer er goed in. Na twee nummers kwam er ineens een fanfareband langs en bleek dat ze over het goed bewaakte afgetouwde gedeelte kwamen lopen onder begeleiding van deze fanfare, we stonden dus eerste rang, bedankt voor de tip Anoesjka…

Het concert was verder ontzettend leuk, veel bekende nummers, natuurlijk nummers van hun laatste album en vooral veel interactie met het publiek. Ineens waren ze verdwenen en stonden ze op de tribune een lied te spelen (met zwijmelende meisjes erachter wat je dus goed kon zien op de grote schermen). Ik vond ze ook goed zingen, ik hoorde achter ons dat het nog wel eens vals kon zijn, maar heb ik niet meegekregen. Er vloog een paar keer confetti de zaal in, ook nog vuurwerk en papieren slingers. Alles om de stemming erin te houden en dat lukte prima. Ik heb echt een topavond gehad en Alyssa heeft ontzettend genoten.”Mam, volgende keer gaan we weer hè”. Gelukkig maar, want je eerste concert blijft je toch bij. Tuurlijk vind mama het helemaal niet erg hoor, alleen zullen we dan maar zitplaatsen nemen…

Barbara Nillesen

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


%d bloggers liken dit: