Herdenken en vrij zijn…

Zelf heb ik de oorlog niet meegemaakt maar ik ben wel opgevoed met de verhalen erover. Mijn heit en mem waren twintigers in de oorlogsjaren, heit zat bij het afweergeschut en was later ondergedoken. Over details werd niet gepraat, meer in algemeenheden. Heit had veel nachtmerries, maar ook daar werd verder niks mee gedaan.

Veel later zei hij dat hij eigenlijk wel eens naar Auschwitz wilde om het met eigen ogen te zien maar het niet op kon brengen. Daarom ben ik enige jaren geleden gegaan, met een busreis naar Polen en dan een dagje Auschwitz. Best wel raar eigenlijk als je het zo leest: een dagje concentratiekamp… Het regende pijpenstelen en dat is het blijven doen de hele dag. De groep werd in tweeën gesplitst en wij kregen zo’n kastje om. Ik heb deze niet gebruikt. De gids, een jongeman, was zo ontzettend goed en betrokken. Hij had ook familie in Auschwitz verloren en kon zo vol emotie vertellen. Je probeert alles in je op te nemen maar je durft het niet toe te laten… het is te erg… zelf brak ik toen ik een grote foto van een klein jongetje zag met krullen, of Roemer mijn kleinzoon daar stond.

Na de rondleiding heb ik nog een stuk langs de treinrail gelopen en even een gesprek met heit gevoerd, hem verteld dat ik hem helemaal begreep…

Wat ik niet begreep en nog steeds niet begrijp is dat wij hier totaal niets van geleerd hebben. Wij sluiten nog steeds mensen uit, zijn nog steeds bang voor “vreemden”, bouwen nog steeds muren en wallen met prikkeldraad, we rennen nog steeds achter “volksmenners” of het grote geld aan en het is altijd de schuld van de “ander”…

In hoeveel landen is het nog oorlog en hoeveel kleine jongetjes met krullen zullen er nog sterven, maar we kunnen niet meer zeggen we hebben het niet geweten… we kijken alleen graag de andere kant op…

Liefs Jetske

2 Comments on Herdenken en vrij zijn…

  1. Binta Colson // 4 mei 2018 at 12:26 // Beantwoorden

    Zelf ook geen oorlog meegemaakt…gelukkig niet.Maar wel mijn ouders, grootouders en andere familieleden en er zijn er ook die gemarteld en gesneuveld zijn.Heb er in mijn kinderjaren talloze malen over horen over vertellen.Mijn generatie staat dit nog goed bij denk ik.De volgende staat er niet zo bij stil.Maar we mogen dit nooit,nee nooit vergeten.

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


%d bloggers liken dit: