Geluksmomentje…

Vorige week was Antonio bezig met zijn huiswerk. Waar hij normaal gesproken vrij snel klaar is, duurde het nu vrij lang voordat hij kwam melden dat alles gedaan was. Wat bleek: hij moest een opdracht voor Nederlands doen waarin hij een verslag van 150 woorden moest schrijven over een iets waar hij gek van was.

Dit soort opdrachten vindt hij erg lastig. Vraag hem feiten of sommen dan heeft hij daar weinig problemen mee, maar zelf verzinnen en creatief zijn dat lukt hem gewoon niet. Zo help ik hem het hele schooljaar al met zijn fictiedossier van Nederlands. Dat zijn een soort van boekverslagen 2.0, waar wij vroeger een boek moesten lezen en hiervan een verslagje van moesten maken heeft men daar nu de meest idiote opdrachten aangekoppeld.

Oh ja wat ook nog wel een dingetje is… Antonio houdt niet van hulp vragen. Eén dag voordat hij opdracht 1 van het fictiedossier in moest leveren, kreeg ik een mail van de mentor. Oeps… gelukkig had hij het boek wel gelezen (hij is een echt leesmonster!) en bestond deze opdracht gelukkig nog uit een “ouderwets” boekverslag. Alhoewel… ik kan mij niet herinneren dat ik het uiterlijk van mijn hoofdpersonages ooit in een boekverslag heb verwerkt. Al mopperend en met Antonio aan mijn zij heb ik hem geholpen, oké… ik geef toe… hij had het boek gelezen, ik heb het boekverslag gemaakt en hij heeft de printer aangezet en de niettang en perforator aangegeven. Omdat er nogal tijdsdruk op stond had ik geen tijd om hem er actiever aan te laten deelnemen.

Een paar maanden later bij opdracht 2 ging het al een stukje beter. Ik vroeg hem dingen over het boek en dwong hem op deze manier na te denken en zijn antwoorden te verwerken in het boekverslag. Het 2e gedeelte van de boekverslag (zoek 2 popsongs die bij het boek passen, zoek 5 spreekwoorden die bij het boek passen, maak een PowerPoint van het boek, maak een toets van het boek, maak een gedicht van het boek en nog meer van dit soort briljante opdrachten) heb ik maar voor mijn rekening genomen. Deze overkill aan creativiteit was voor Antonio net een brug te ver.

Sodemieters daar was opdracht 3 al weer: lees een boek en kijk hiervan de verfilming. Zeer actief heeft Antonio meegewerkt aan deze opdracht. Uiteraard hadden wij een leuk boek uitgekozen, alhoewel de film iets minder interessant bleek te zijn maar dit resulteerde weer in goed materiaal om in het verslag te verwerken. Ik merkte tijdens het maken van deze opdracht dat mijn aandeel beduidend minder werd.

En nu moet hij dus een andere opdracht doen voor Nederlands, die met die 150 woorden. “Ik heb even zitten nadenken mam, hoe wij dit ook alweer hadden gedaan met dat fictiedossier en toen heb ik het gewoon geprobeerd”… “goed he?” apetrots en helemaal glimmend zit hij naast mij ♥ ik krijg een brok in mijn keel en zeg dan tegen hem: “super man, ik ben zo trots op je!”

Ja, mijn grote man die komt er wel. Soms duurt het even en kost het bakken met energie maar het gevoel dat Antonio en ik ervaarden toen hij zelf zijn opdracht had gedaan, dat is met geen pen te beschrijven… zo mooi…

Liefs Sandra

Deze blog gaat over onze zoon Antonio (2003), hij “heeft” een vorm van autisme en ADHD. Hierdoor gaan de dingen net iets anders als “normaal”.

Mama Vita is een Stichting die is ontstaan in 2010 als een plek voor moeders van kinderen met autisme om lief en leed met elkaar te delen. Een club moeders die snappen wat je doormaakt, waar je van kunt leren en waarmee je samen op kunt komen voor je kind. Het ultieme doel is om moeders in hun kracht te zetten en te houden. Zelf ben ik sinds maart 2016 regiomoeder in de regio Zaanstreek, klik hier voor de Facebookpagina van onze regio.

Klik hier om naar de landelijke pagina van deze mooie Stichting te gaan voor meer informatie.

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


%d bloggers liken dit: