Bella Italia 1

Koffers gepakt, huis aan kant en het hele thuisfront geregeld: time to go to bella Italia! Twintig jaar terug zijn wij er voor het laatst geweest, samen met schone zus Barbara en zwager Henk logeerden Marco en ik in het vakantiehuisje van de tante en oom van Marco en Barbara in Grigno in de Italiaanse Dolomieten.

Nu 20 jaar en 3 kinderen later wilden wij nog graag voordat het hele spul alleen met vrienden op vakantie gaat met hen naar Italië. Ik was nogal laat met het uitkiezen van de locatie en in de prijsklasse waarin ik zocht waren er alleen nog maar ieniemienie appartementjes ergens 3 hoog achter beschikbaar en toen… toen kwam dit huis in Asiago voorbij. Mmmm…. Dolomieten… dat is “bekend” terrein… dit in combinatie met een megagroot huis incl. afwasmachine en wasmachine… wij hoefden niet heel lang te twijfelen.

Wij konden vanaf 17.00 uur op zaterdag in het huisje en om de reis niet al te heftig te maken hadden wij een familiekamer geboekt in hotel Weisses Ross in Langenau voor de nacht van vrijdag op zaterdag. Alle lange benen in ons huurwagen gepropt en gooooo… de weg er naar toe ging gepaard met ein bische stau en de waarschijnlijk bij iedereen bekende “asociale” chauffeurs. Nee voor hen was er kein stau, was die hele rechtse baan niet alleen voor hen bedoeld? Neinnnnnnnn fahrhufters…

Ook in Langenau was het nog bloody hot, de kamer was prima, het personeel supervriendelijk maar damned… wat heb ik liggen zweten in dat net iets te zachte 2-persoonsbed. De kinderen vonden het een belevenis, ’s avonds lekker uitgebreid gegeten. Antonio heeft ons buitengewoon verrast door echt te zitten bunkeren en alles te eten waar hij voorheen niet eens een hapje van probeerde, geweldig! Na het zeer uitgebreide ontbijtbuffet tuften wij weer rustig verder richting Oostenrijk en onze eindbestemming Italië.

Vanaf het moment dat wij Oostenrijk inreden doken wij in de file. Gelukkig hadden wij genoeg te zien in die prachtige bergen. Ook was de stop bij de Europabrücke een welkome afwisseling. Marco ging vroeger met zijn ouders hier al uit, wij 20 jaar terug ook en nu wij, met onze 3 kinderen, ook! Hoe bedoel je, de geschiedenis herhaalt zich 😉 Toen wij over alle passen reden en ernstige hoge bruggen passeerden (schietgebed!) kwam er een vage herinnering bij mij boven borrelen. Wat was er ook alweer met bergwegen? Het is net als bevallen, op het moment dat je het weer doet dan…. Dit was ongeveer hetzelfde: toen wij het laatste stuk in de Dolomieten reden, wist ik het weer… ik schijt werkelijk in mijn broek op dit soort wegen! Sodemieters, langs sommige zit niet eens een vangrail en na een paar keer een blik naar beneden te hebben geworpen vraag ik mij af, in Gods naam, waarom niet?

Gelukkig is Marco een zeer ervaren chauffeur maar wat was ik blij toen wij eindelijk, na ongeveer 129 bochten in de bergen, ons huis hadden bereikt en zeer hartelijk werden ontvangen door Mauro…

Wordt vervolgd…

Liefs Sandra

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


%d bloggers liken dit: