De Hormonenheks

Zo eens per maand ben ik, ik geef het ruiterlijk toe, een bitch, een kreng, ja hoor het kan nog erger: een ordinaire heks……. echt waar, zo eens per maand ruil ik mijn stalen ros in voor een nimbus 2000 en damned berg je maar! Ik grauw en ik snauw en al het sociale cement waar normaal mijn gedrag mee is vermengd….. in rook opgegaan. En ik kan er niets aan doen….. mijn normale ik is overgenomen door een kudde hormonen en die nemen mij mee in deze emotionele rollercoaster en laten hoorntjes op mijn hoofd groeien.

Weten jullie dat de gemiddelde vrouw ca. 500 keer in haar leven menstrueert en dat keer 7 dagen maakt 3500 dagen onbalans, en dan druk ik mij nog netjes uit. Uiteraard zijn er ook vrouwen die nerrrrrrrrgens last van hebben, je kent ze wel, van die my-happy-period-typjes. Dames dat willen wij, die hormoonbommen, gewoon niet horen :-) , lijdt mee, zucht mee en zeur vooral mee. Ook een uitdaging is de opmerking maken: “Je bent zeker ongesteld?” Dat is zeer, zeer onverstandig….. zonder opspelende hormonen worden vrouwen hier al niet heel vrolijk van maar in die ene week…….. En of het allemaal nog niet genoeg is, schiet mijn haar in coupe vette lok, steekt er een gigantische pukkel de kop op en voelt mijn lijf als een iets te ver opgeblazen ballonnetje (en dat was ik al een beetje hihi) nee johhhhhhh heerlijk vrouw zijn…..één voordeel van deze hele hormonenparade: ik ben geoorloofd om die hele reep hazelnootchocolade in één keer op te knagen en ik kan heerlijk chagrijnig en uitgezakt in mijn pyjama op de bank hangen om zo’n heerlijke foute emo-film te kijken. Zo zie je maar weer: elluk nadeel hep zijn voordeel….

Beetje jammer is dat de timing van deze maandelijkse hormoonexplosie bij mij altijd met een verjaardag bij ons thuis is of met de feestdagen zoals kerst….. Juist dit soort dagen vereist een extra dosis gezelligheid en daar komt San aan, al stuiterend van die heerlijke hormonen….. Gelukkig bezit ik ondertussen een gezonde dosis zelfreflectie (door schade en schande wijs geworden…) en duik ik soms gewoon even onder, zeg ik tegen mijn vrienden en familie “laat mij maar even” en meld ik mij af bij mijn man en kinderen (yes jottum ik heb 2 dochters, kunnen we met zhoorntjesijn drietjes straks films kijken en chocolade eten). Over 1 ding ben ik nog niet uit: kijk ik nu wel of niet uit naar de overgang…..

Liefs Sandra

Leave a comment

Your email address will not be published.


*