Nieuwe prikkels?

Mijn buik maakt een klein huppeltje…..wat was er ook alweer? Oh ja, ik weet het alweer. Twee weken geleden had ik met mensen van de gemeente een keukentafelgesprek voor het PGB van Antonio. Niets mis mee, persoonlijk vond ik het fijn om de mensen van de gemeente persoonlijk te ontvangen. Veel beter dan het zoveelste klantnummer te zijn van het zorgkantoor. Ik kreeg destijds bakken geld op mijn rekening gestort maar hoe ik het uit mocht geven dat bleef een dingetje. In de loop van de afgelopen periode is mij wel duidelijk geworden wat vooral niet mocht maar wat wel mocht daar was het zorgkantoor iets minder duidelijk over. Het bleef een uitdaging om de zorg te definiëren op een manier dat het zorgkantoor hier genoegen mee nam. Onder het genot van een kopje koffie/thee de situatie van Antonio besproken met het jeugdteam van onze gemeente. Zover mijn oordeel kan reiken, stonden wij aardig op 1 lijn. Ook zij waren het met mij eens dat herindicatie van Antonio zijn diagnose grote onzin is. Wat zou eruit komen als wij de jeugdpsychiater weer benaderen? Verrassinggggg….. Antonio zijn autisme is zomaar in rook opgegaan? Ik weet niet eens of ik daar nu echt heel blij mee zou zijn, want dit is hoe Antonio is en hem ook zo uniek en bijzonder maakt en dit al ruim 12 jaar.

Ik heb goed duidelijk kunnen maken waarom ik heb gekozen voor een studente die aansluit op onze wensen en vooral tijden. Omdat Antonio dit jaar voor het eerst op het voorgezet onderwijs zit, is het fijn om in de avond en weekenden wat extra hulp voor hem te hebben. Zij heeft inmiddels een dusdanige goede band met hem opgebouwd dat hij nu zelf afspraken met haar regelt (oefening sociale vaardigheden!) en aangeeft wat hij lastig vindt en waar hij hulp bij nodig heeft.

Waar voor mij nu de schoen wringt is dat deze mensen van de gemeente mij hebben geadviseerd om contact op te nemen met een organisatie waar Antonio in groepsverband activiteiten kan ondernemen. Uiteraard heel positief dat zij met mij meedenken maar dit is echt een heuvel voor mij. Ik zit in between 2 gedachtes. Enerzijds wil ik hem uiteraard graag stimuleren en kennis laten maken met nieuwe mensen en activiteiten. Anderzijds zitten wij momenteel in een heel goed evenwicht, gaan wij dit met nieuwe input niet geheel en al om zeep helpen? Ik vind het heel lastig om te bepalen of Antonio nieuwe prikkels nodig heeft en/of aankan. Wat ik wel ervaar is dat hij op zijn nieuwe school momenteel erg gegroeid is, hij had toch duidelijk behoefte om verder uitgedaagd te worden. Dit was dan voor mij ook reden genoeg om na 1 week dubben toch deze organisatie te bellen. Helaas was de dame van de intake er niet maar zij zou mij morgen terugbellen…tja het is nu 1 week verder en taal noch teken van deze organisatie ontvangen. Moet ik hier mijn kind straks heen brengen? Ik weet het niet…..zou dit een veeg teken zijn dat ik het toch niet moet doen of toch maar nog een keer bellen?

Liefs Sandra

Deze blog is tevens geplaatst op 20-3-2016 op de site van Stichting Mama Vita. Mama Vita is een Stichting die is ontstaan in 2010 als een plek voor moeders van kinderen met autisme om lief en leed met elkaar te delen. Een club moeders die snappen wat je doormaakt, waar je van kunt leren en waarmee je samen op kunt komen voor je kind. Het ultieme doel is om moeders in hun kracht te zetten en te houden. Zelf ben ik sinds maart 2016 regiomoeder in de regio Zaanstreek. Klik hier om naar de homepage van deze mooie Stichting te gaan voor meer informatie.

Leave a comment

Your email address will not be published.


*