Wonderen bestaan…

Met de kerst zo in het vooruitzicht dan mijmer je wel eens over dingen. Dan kijk ik naar mijn 3 tieners en ben ik oprecht blij. Nu hoor ik jullie denken, ja duhhhh ik ben ook blij met mijn kinderen. Maar in ons geval zijn het echt 3 wondertjes. Als wij, pak ‘m beet, 50 jaar terug een kinderwens hadden gehad dan was het einde oefening geweest. En dan bedoel ik ook echt einde oefening. Only sex for fun maar niet om ons genenpakketje voor te planten. Als ik dan naar mijn 3 mooie kinderen kijk dan had dat toch verdomd jammer geweest :-) Ik kan mij nog herinneren dat wij de beslissing namen om te “werken” aan ons nageslacht. Niet dat ik nu zo’n enorme grote kindervriend ben, dat is weer een heel ander verhaal, maar ja die rammelende eierstokken … en als ik iets in mijn hoofd heb dan moet het NU gebeuren en dan het liefst NU ONMIDDDELLIJK… dus hoppetee het licht ging vroeg uit bij huize Raino en wij hebben een zeer aangename periode beleefd maar de opbrengst… niks nada noppes… de eerste paar maanden bleven we optimistisch maar toen sloeg de twijfel toe…. wat dan ook niet meehelpt, is dat bij ons in de omgeving de zwangerschappen als paddenstoelen uit de grond schoten. Vrouwen (vriendinnen, buurvrouwen en schoonzussen) die, bij wijze van spreken, aan een man ruiken en al zwanger zijn en bij ons elke maand de frustratie van weeeeeeer ongesteld.

Na een klein jaar zijn we het maar eens hogerop gaan zoeken. De dokter onderwierp ons aan allerlei onderzoeken en ja hoor: oorzaak stuifzaad. We kunnen het niet mooier maken, 99,9% van het zaad was dood en van die 0,1% was 99,9% uitgerust met rolstoel of krukken. Kansloze missie zou je dus denken, maar gelukkig, heel erg gelukkig konden wij door naar het VU. Wij kwamen in aanmerking voor ICSI, dat is net zoiets als IVF maar dan voor heel sneu zaad. In het laboratorium vissen ze die zeldzame goede zaadcel eruit en “duwen” ze deze al in het eitje. Om de ei-productie op te wekken, werd ik ingespoten met allerlei hormonen. Over het algemeen hoor je daar hele akelige verhalen over maar ik kon dit zelf goed handelen, ook de punctie van de eicellen was te doen. OK, niet funny maar heeeeeee ik wilde een kind en als het moest gewoon door roeien en ruiten! Toen kwam het spannendste gedeelte, ontwikkelden er zich embryootjes en zo ja, gaan ze nestelen/c.q. blijven ze zitten bij mij? Twee embryootjes werden teruggeplaatst en dan komt het wachten. Het eindeloze wachten, het wachten waarin je verkeert tussen hoop en vrees. Blijven ze zitten of worden we weer teleurgesteld…. persoonlijk vond ik dat het ergste gedeelte van het hele traject.

Maarrrrrrrr al deze moeite was niet voor niets geweest, ik bleek zwanger! Zo raar, ik kon er in het begin van mijn zwangerschap niet eens echt blij zijn, de voorgaande periode was zo spannend geweest dat ik dit grote geluk bijna niet kon geloven. Na een voorspoedige zwangerschap werden wij op 25 november 2001 de supertrotse ouders van Chiara. Een supermooi blond meiske. Wat waren (en zijn!) wij blij met haar! Na een klein jaartje bedachten wij dat een broertje of een zusje misschien toch ook wel leuk zou zijn, uiteraard wisten we niet of de volgende poging ICSI ook weer zo voorspoedig zou verlopen. Maar BAMMMMM!  Binnen 1 poging ICSI zwanger van een tweeling! Op 5 september 2003 werden Nina en Antonio geboren, hier was het Italiaanse gen van mijn half-italiaanse man goed toegeslagen, donkere haartjes, donkere oogjes en een mooi donker huidje…. wat waren en zijn wij blij met onze mooie moppies. Hoe bijzonder is dat… hoe gezegend ben je dan… 2 pogingen en 3 kinderen. Als ik dan in mijn omgeving kijk en weet dat er mensen zijn die helaas niet dit geluk hebben mogen ervaren, dan vind ik dat ik mag zeggen dat mijn 3 kinderen wonderen zijn……

Liefs Sandra

Leave a comment

Your email address will not be published.


*