De camera gericht op…

Iedereen die de 30 is gepasseerd kent het gevoel. Is dit alles? Gaat de rest van mijn leven er nu zo uit zien, zoals ik nu leef? En ik heb nog zo lang! Althans dat hoop je dan.

Dat gevoel is ook niet aan mij voorbij gegaan. Daar zat ik dan. Na 12 steden en 13 ambachten was ik creditmanager in het Marriott Hotel. Ik had gevaren, had in de beveiliging gewerkt, nachtreceptie, accounting en toen kreeg ik het gevoel dat ik ergens de verkeerde afslag had genomen. Een blik naast me bevestigde mijn gevoelens. Een depressieve collega die baalde van zijn baan. Was dit mijn voorland?

Enkele jaren daarvoor had ik ooit een camera cadeau gekregen waar ik heel veel plezier aan beleefde. Huwelijken filmen, monteren, films maken, heerlijk.  Als ik echt gelukkig wilde worden moest ik mijn passie volgen. En zogezegd, zo gedaan. Na enkele cursussen te hebben gevolgd heb ik de stoute schoenen aangetrokken, baan opgezegd en dan maar kijken waar het schip strand.

Een beslissing die niet zonder risico was want ik had tenslotte wel een gezin thuis, die ook moesten eten. Ik begon bij AT5. Voor een stage vergoeding van 300 gulden per maand. Dus dat was even flink de broekriem aantrekken. Maar dat bleek uiteindelijk niet eens het ergste. Bij AT5 kwam ik bij het zogenaamde “harde nieuws”. Branden, ongelukken etc. Ik vond het verschrikkelijk! Was dit nu het vak van cameraman? Wachten tot er ergens een ongeluk was gebeurd? Het ergste vond ik nog dat de mensen met wie ik werkte, baalden als er een avond niet ergens een heftig ongeluk was gebeurd. Nee, dit was niet mijn ding. Er moest meer zijn dan dit, en zo kwam ik terecht bij Filmpartners in Alkmaar. Veel verborgen camerawerk: Boobytrap, Ushi en van Dijk, Bananasplit. Wat een geweldige tijd! Hard werken, lange dagen, veel buitenland, weinig verdienen. Maar wat heb ik genoten! Met een geweldig team aan collega’s hebben we met z’n alleen de gekste dingen meegemaakt.

Maar aan alle moois komt een eind. Het bedrijf ging failliet, en ik ging aan de slag bij TEAM facilities, als cameraman bij Hart van Nederland en Shownieuws. Weer een heel ander leven, maar zeker niet minder leuk. Iedere dag weer een verrassing, boven op het nieuws en geen dag hetzelfde. Terugkijkend heb ik geen seconde spijt gehad van mijn beslissing toen, ik mag iedere dag mijn passie leven.

Een passie die ik in de komende blogs met jullie zal gaan delen. Een blik achter de schermen van het nieuws. Ik hoop dat jullie er van gaan genieten.

Groet van Jaap

4 Comments on De camera gericht op…

  1. Jaap wat een geweldig stuk ! Ik herinner me nog steeds de uren op het strand.. eerst de nacht ophalen en direct naar Zandvoort.. jij eerst het hondje ( en de parasol) en dan lekker een dagje strand met collega’s die langskwamen… veel succes nog verder ! groetjes, Hella

  2. JA!Heerlijke tijden waar ik nog vaak aan terugdenk. Dan weet je ook wel wie de collega naast me was ha.ha

  3. Hallo lieve Jaap. Ja wat een spannende tijd en leuk dat je deze passie samen met je vader nog hebt gedaan. Petje af voor Kitty die achter je stond en staat. Fijn om te zien dat je er nog steeds van geniet. Het was een juiste beslissing. Trots op je zijn we als ouders.

  4. Mooi stuk! Zo zie je maar, of je nu je verhaal vertelt in woorden of in beelden, je bent er goed in, t is jou ding, jou talent! Beste beslissing ever dus!

Leave a comment

Your email address will not be published.


*