Interview M.J. Arlidge – 9 juni 2016 – Amsterdam

Iene Miene Mutte, Piep zei de muis en Pluk een roos, dit zijn, tot nu toe, de titels van de boeken geschreven door M.J. Arlidge. Nee, geen pittige kinderboeken (al doen de titels je anders vermoeden) maar heerlijk pakkende thrillers die je, als je eenmaal begonnen bent, het liefst met huid en haar wil verslinden 🙂

Yes, right, indeedddddd, ik moest even mijn Engels afstoffen maar met heel veel enthousiasme en nog veel meer vragen snelde ik richting Amsterdam waar schrijver M.J. Arlidge voor even zijn intrek had genomen in het Ambassade Hotel. Na een wild watertje, het overhandigen van de stroopwafels (yes, real Dutch!) en het bewonderen van de enorme boekenkast in dit hotel vuurde ik mijn vragen op hem af en het werd een fijn gesprek!

Even voorstellen: Matthew Arlidge (1974), getrouwd, 2 kinderen (8 en 6 jaar), hij woont met zijn gezin in een zgn. “romantown” zo’n 20 minuutjes vanaf Londen. Naast het scenario schrijven voor en produceren van vele succesvolle series (crime natuurlijk, what else!) had hij zoveel ideeën in zijn hoofd en kon hij deze niet kwijt in dit werk dat hij gewoon is begonnen met schrijven. Superspannend natuurlijk, maar zijn debuut werd zo goed ontvangen door de Engelse uitgeverijen dat hij vanaf dat moment ook zelf geloofde in zijn thriller-schrijverscapaciteiten.

Toen ging hij los, want hard werken is hemarlidge zeker niet vreemd. Hij schrijft 2 boeken per jaar en “doet” hiernaast ook nog zijn t.v.-werk. Zo komt er van zijn hand dit najaar “Innocent” op de Engelse commerciële t.v. Een uitdaging want deze mini-serie bestaat uit 4 afleveringen en vele commercial-breaks. Hierdoor moest hij continue bedenken welke cliffhanger er voor de break moest komen en natuurlijk aan het einde van elke aflevering. De serie is een combinatie van crime en drama: een man zit 8 jaar onschuldig in de gevangenis, hij wordt uiteindelijk vrijgelaten maar de terugkeer in de maatschappij (hij mag zijn kinderen de eerste periode alleen maar onder begeleiding zien!) en de nog niet opgepakte echte dader maken deze serie bijzonder intens.

In Engeland heeft Matthew ondertussen al 5 boeken uit en nummer 6 volgt dit najaar. Daar zitten de Engelse fans met spanning op te wachten want boek 5 (Little boy blue) schijnt een enorme cliffhanger te hebben. Er ligt voor ons, de Nederlandse fans, dus nog heel wat in het verschiet! Zo is deze actieve schrijver sowieso van plan om lekker door te schrijven in deze serie want zoals hij zelf zegt: “Zolang ik ideeën heb en de lezers vinden het leuk, ga ik door”! Het geheim van zijn succes zit hem voornamelijk in het feit, denkt hij, dat hij korte vlotte hoofdstukken schrijft. Tegenwoordig is iedereen druk en de spanningsboog wordt steeds korter door social media etc. en dit helpt er zeker aan mee dat de mensen zijn boeken zo graag lezen.

En hoe schrijft hij dan? Nadat zijn kinderen naar school zijn gegaan, vertrekt hij naar zijn schrijfkamer, boven in het huis waar hij schrijft. Ook zit hij graag in coffeeshops of boekwinkels, zolang er maar koffie is 🙂 Koptelefoon op met muziek die niet afleidt, zoals klassieke of kerkmuziek, het liefst van die lekkere sinistere zodat hij goed in de sfeer raakt… Alle verhaallijnen bedenkt hij van tevoren en zet hij op zijn “murderboard”! Zo vroeg zijn dochter eens wie toch die 5 zwartharige vrouwen met blauwe ogen op zijn board nu waren (lees snel Pluk een roos!) 🙂

Op de vraag of ik met hem dwars door Londen kan lopen zonder aangevallen te worden door paparazzi of fans moet hij smakelijk lachen. “Best of both worlds” noemt hij het, als succesvol schrijver ben je wel bekend maar de mensen herkennen je niet op straat en dat vindt hij meer dan prima!

De schrijvers die hem inspireren zijn Patricia Highsmith, (zij kan heel goed situaties overbrengen waarbij je sympathie krijgt voor de dader, ondanks dat deze gruwelijke moorden pleegt) Thomas Harris van Silence of the Lambs (spreekt voor zich) en Stieg Larsson. De personage Lisbeth Salander heeft hem doen inspireren om Helen Grace te creëren, dus geen foute drankzuchtige mannelijke rechercheur maar een pittige dame die op het randje van de wet balanceert en zelf ook een duistere kant heeft.

Als mens wordt hij vooral geïnspireerd door zijn gezin en met name zijn vrouw. Alles wat zij zegt is goed en hij volgt haar graag 🙂 Kijk, waar vindt je nog zo’n man!

Na de gebruikelijke signeer- en fotosessie eindigen wij dit gesprek met de “three dutch kisses” en is dit uurtje voorbij gevlogen!

Klik hier voor de duorecensies van Piep zei de muis en de recensie van Pluk een roos.

 

Leave a comment

Your email address will not be published.


*