Klein lesje vakjargon

Blog van Jaap: “Effe mijn back focus checken en een witje maken, en dan kunnen we wat mij betreft vox poppen. Het lijkt me het beste als ik schouder en jij lepelt.”

Straattaal? Nee vakjargon. Dit zou zo maar een zin kunnen zijn die je opvangt vlak voor een interview. Daarom vandaag even een klein lesje vakjargon.

Back focus checken ga ik niet te diep op in. Het komt er op neer dat de lens goed moet worden ingesteld om te voorkomen dat je alles onscherp draait.

Op een witje maken volgt altijd een nogal humoristisch tafereel. Nadat er er heftig gezocht wordt naar iets wits, krijg je als geïnterviewde een wit blaadje in je handen die je voor je moet houden. Ontgaat je als geïnterviewde op dat moment al wat er gaande is, dan wordt er gevraagd het blaadje voor je gezicht te houden waarna de cameraman zijn camera op je richt. Dit is het moment dat je ervan overtuigd bent dat je beland bent in een verborgen camera-grap. En je voelt je nog dommer, want de camera staat open en bloot voor je! Maar nee, ook dit is een technisch verhaal. Hoe duur de camera’s ook zijn, alles wordt handmatig bediend. Geen auto focus, geen automatisch diafragma en ook geen witbalans. Zonder al te technisch te willen worden, moet ik mijn camera vertellen wat wit is, om te voorkomen dat het hele plaatje te blauw of te rood wordt.

Voxpoppen, afgeleid van het woord, Vox populi, oftewel de stem van het volk. Je kent ze wel: de buurvrouw in beeld die vertelt dat “het nu allemaal wel heel erg dichtbij komt”, “dat verwacht je in de grote stad, maar niet hier” en “het wordt steeds erger tegenwoordig”. Ik heb al eens voorgesteld om een archief aan te leggen, zodat je kunt vragen of we een “het komt nu wel heel dichtbij, in zomers weer hebben”, tot die tijd blijven we de man in de straat zijn mening vragen.

Lepelen, dit heeft totaal geen gastronomische betekenis maar is niets meer of minder dan het gebruik van de handmicrofoon. Tevens een handig identificatiemiddel om te vertellen waar je van bent en een populair item om mee op de foto te gaan.

Schouderen is draaien met de camera vanaf je schouder. Soms gemakkelijker gezegd dan gedaan, vooral als je kleinere mensen of kinderen moet interviewen. Als cameraman wil je dan toch op gelijke ooghoogte komen. “Het gaat maar om 1 quote” wordt er dan door de verslaggever geroepen, waarna je vervolgens 10 minuten met 10 kg. op je schouder door je knieën gebogen het shot stil probeert te houden. Terwijl je viewfinder door het zweet begint te beslaan, voel je de kramp in je hamstrings opkomen, begint je rug  te branden en denk je: ”tja, had ik maar een echt vak gekozen.”

Maar dan komt uiteindelijk toch altijd weer het verlossende woord: “It’s a wrap!”

Leave a comment

Your email address will not be published.


*