Mijn “appartement”…

Er wordt vaak aan mij gevraagd: “Woon je in een huis of een appartement”? Dan zeg ik met een stalen gezicht: “in een appartement”. Want ik woon in een sociale woningbouwflat waar sommige nogal de neus voor optrekken, maar waar ik mij zeer thuis voel!

Na mijn scheiding moest het huis verkocht worden dus er was geen andere optie en was ik zeer blij dat dit “appartement” voorbij kwam. Eerst heb ik nog bij een ander appartement, een echte, gekeken. Daar stonden de bewoners al beneden te kijken wie er kwam bezichtigen en daar was ik meteen klaar mee brrrr 🙂

En dan moet je weg uit je huis waar je zevenendertig jaar in gewoond hebt… waar de kinderen opgegroeid zijn… wat vrij staat en aan het weiland grenst… met een enorme tuin waar mijn hele ziel en zaligheid in lag… Ik weet het, er komen veel mensen voor te staan als ze ouder worden maar als het “moet” is het net even anders.

Maar ik heb mijn boeltje, of wat er van over was, bij elkaar gepakt en hup op naar mijn “appartement”. Tja, daar zit je dan, je hoort van alles aan geluiden wat je niet thuis kan brengen. Ik had de eerste week de broccoli van boven in de ramen, dat is over… maar nu nog peuken op het balkon, hele bossen blonde haren uit een borstel tussen mijn geraniums en houtkrullen van een eeuwig klussende buurman…

En toch went het, de geuren van mijn Irakese buurvrouw als ze kookt en heel lief een bordje komt brengen. De vriendelijke behulpzame Surinaamse buurtjes en mijn Pakistaanse bovenbuurman, die je nooit hoort. Ik zou niet meer weten wat ik zonder ze zou moeten!

Ik heb mij wel aangemeld bij de bewonerscommissie om een beetje feeling met de buurt te krijgen. In het begin ging ik ook nog van alles organiseren, een flat-BBQ en samen met de huismeester paaseieren zoeken, maar dat is geen doorslaand succes geworden. Het valt hier niet mee alle neuzen dezelfde kant op te krijgen, maar ook dat maakt het leuk.

balkon1Het is ook wel eens moeilijk geweest, had de eerste zomer zoveel planten mee uit de tuin genomen dat ik niet eens op het balkon kon zitten, compleet dichtgegroeid! Toen heb ik wel eens met een teakhouten tuinstoel (ook veel te groot) in mijn handen gestaan om hem door de ruiten te rossen…

Maar alles gelijkvloers is toch wel erg fijn en ik ben niet meer bang voor lekkage als het giet en stormt, dat is nog veel fijner. Ook heb ik nieuwe vriendinnen gemaakt hier, als ik een paar dagen niet gezien wordt dan bellen ze of alles goed is. Mijn huis is gezellig en het voelt echt weer als mijn thuis en ik hoop voor de kinderen ook weer…

Tot de volgende maand!

Jetske

13 Comments on Mijn “appartement”…

  1. Mooi stukje. Fijn dat je tenslotte je thuis voelt op deze plek. Buren, waarmee je door één deur kan is zo belangrijk. Ik woon sinds 2004 samen in een rijtjes-huis. Voor die tijd jaren alleen in een “appartement” gewoond. Was wel wennen. Maar ook hier fijne buren, die tijdens vakantie, de post en planten verzorgen.

  2. Weer een mooi verhaal Jetske.

  3. Er is niets mis met sociale huurwoning, ik woon daar ook, een prachtige flat met galerij en balkon… En alles gelijkvloers hoor, en een huis is een huis tot je er een thuis van maakt, dat doet een mens zelf, veel geluk.

  4. mooi om te lezen hoe je omgaat met tegenslag in je leven en dat je ondanks alles het kan omdraaien chapeau

  5. Ineke van Kessel // 6 juni 2016 at 23:02 // Beantwoorden

    Tja meid, het zal zéker erg wennen zijn geweest, maar ik vind dat je je er kranig doorheen hebt geslagen. En een geweldig balkon heb je. Met uitkijk op n plantsoentje???? Ik heb véél respect en bewondering voor je. Je bent een kanjer!!!

Leave a comment

Your email address will not be published.


*