Damien Rice – Paleis Soestdijk

Muziekherinnering van Stephan Tuijn: Omdat er natuurlijk veel meer muziek wordt gemaakt dan wat ons op de radio en internet wordt voorgeschoteld, ben ik eigenlijk altijd op zoek naar mooie, leuke maar vooral vernieuwende en onontdekte muziek. Ik zal daarom niet zo heel snel iets opzetten wat op de commerciële zenders wordt gedraaid. De meeste muziekstromingen kan ik waarderen maar er zijn maar weinig artiesten die me echt weten te raken en een diepe indruk bij me achterlaten. Eén daarvan is de Ierse singer songwriter Damien Rice. Om deze heer een keer live te mogen zien optreden, stond daarom een al jaren hoog op m’n live-te-bewonderen-lijstje.

In februari kreeg ik via de app ‘Bandsintown’ het bericht dat Damien Rice weer een concert zou geven in Nederland. Het zou het eerste van vier geplande concerten in de tuin van Paleis Soestdijk zijn. Een mooiere setting kon ik me niet voorstellen dus ik had ik mezelf dan ook voorgenomen om kaarten te gaan bemachtigen. Dit bleek overigens nog niet zo heel makkelijk. Vanaf de eerste seconde lag de website van Royal Park Live er uit maar gelukkig kreeg ik even later van een collega een link naar de website van de kaartverkoop. Deze link kwam op Twitter voorbij. Eenmaal op deze website aangekomen bleken de kaarten al te zijn uitverkocht. De teleurstelling was groot. Met een beetje heen en weer klikken kwam ik tot de ontdekking dat er soms weer kaarten vrijkwamen van mensen die waarschijnlijk de betaling niet konden afronden De teleurstelling sloeg direct om in grote vreugde toen we, na een paar uur klikken, 4 kaarten hadden bemachtigd.

Op donderdag 7 juli 2016 was het eindelijk zo ver. Omdat er met de bewegwijzering leek te zijn gerommeld, kwamen we na wat zoeken aan op een parkeerplaats nabij het Paleis. Na 20 minuten lopen ging voor onze neus de poort van het landgoed open. Een perfecte timing. Over een bospad liepen we richting tuin waar we door 2 lakeien met een sierlijke buiging welkom werden geheten. Met het paleis op de achtergrond leek het wel een sprookje.

Het voorprogramma werd ingevuld door de IJslandse zangeres Gyda. Zij speelde op cello en gitaar en werd vergezeld door een gitarist. Mooie ingetogen muziek waarvan we, liggend in het gras, van hebben genoten. Even voor 21:00 uur zijn we op de gereserveerde zitplaatsen in de tribune gaan zitten omdat het concert om 21:00 uur zou gaan beginnen.

Om 21:15 verscheen Damien Rice op het toneel. Als snel bleek dat hij goedgehumeurd was. Fijn, want het laatste concert in het koninklijk theater Carré heeft hij geen woord met het publiek gewisseld. Hij was zich hiervan bewust en verontschuldigde zichzelf zelfs naar het publiek. Hij zei op een grappige manier dat hij wat goed te maken had.

Met het nummer ‘La Professor Et La Fille Danse’ begon de muziek. Al na de eerste zin kreeg ik over m’n hele lijf kippenvel en viel mijn mond spontaan open. Het was zo ongelofelijk mooi gezongen dat ik moeite had om mijn emoties te bedwingen. Ik was gewaarschuwd maar ik had niet verwacht dat iemand in staat zou zijn om 4500 bezoekers binnen 2 seconden stil te krijgen. Je kon op rustige momenten een speld horen vallen.

Gelukkig zat meneer Rice tussen de nummers door op z’n praatstoel en lichtte hij op een grappige manier het een en ander toe waardoor er ruimte kwam om even te slikken en te lachen.
De nummers ‘The Greatest Bastard’, ‘Delicate’, ‘My Favorite Faded Fantasy’ en ‘Elephant’ werden op akoestische gitaar gespeeld. Tijdens de heftigere passages werd er gebruik gemaakt van filters waardoor de stem en gitaar zelfs een beetje hard en overstuur klonken. Hierdoor kwamen de rustige momenten nog mooier uit de verf. Het nummer ‘Trusty and True’ werd door Damien Rice gespeeld op een zogenaamde harmonium. Een soort orgel met een trekzak aan de achterkant om de tonen op te kunnen wekken.

‘Amie’ en ‘Cannonball’ werden ook akoestisch gespeeld en bij enkele nummers als ‘9 Crimes’ en ‘I Remember’ werd door Damien Rice ook gebruik gemaakt van een ‘loop pedal’. Hiermee kun je live muziek opnemen en laten herhalen. Op het einde van ‘It Takes A Lot To Know A Man’ werden zoveel verschillende loopjes opgenomen dat het leek alsof er compleet orkest aan het spelen was. Erg indrukwekkend. De toegift bestond uit ‘The Blowers Daughter’ en, mijn favoriete liedje, ‘Volcano’ waarbij hij hulp kreeg van de zangeres Gyda. Eigenlijk het enige nummer dat Damien Rice niet alleen heeft neergezet.

Door de locatie, het weer, het publiek en natuurlijk de waanzinnig mooie muziek kan ik niet anders zeggen dat deze avond voor mij, en waarschijnlijk voor vele andere bezoekers, echt magisch was. Check! 😉

 

1 Comment on Damien Rice – Paleis Soestdijk

  1. Ik wist helemaal niet dat er concerten werden gegeven bij Paleis Soestdijk. Gave locatie en kan begrijpen dat het magisch was!

Leave a comment

Your email address will not be published.


*