Opnieuw uitpakken bij ZFC

Gastblog van Annemieke Swagerman:

Wekenlang hoorde ik buurmeisje J.  door de muur heen oefenen op haar cornet, per week kwam er een noot bij. Omdat ze in de vakantie geen nieuwe lesjes op kreeg, maar wel stug dooroefende, hielden Mieke en haar lammetje ons wekenlang in de greep. De voorspeelavond kwam als geroepen, ik wilde haar ook wel eens zíen spelen.

Nadat de leerlingen hadden gespeeld gaf koperensemble Brassmania acte de presence. En daar begon het bij mij te kriebelen. Ik zag ze bezig met het uitklappen van hun standaards en het neerzetten van hun muziek en ik kreeg een deja-vu gevoel. Het klonk toch wel weer heel vertrouwd, die koperklanken.

Vijftien jaar eerder had ik mijn eigen bugel voor het laatst aangeraakt, vlak voor de geboorte van onze oudste dochter, niet vermoedend dat ik hem ooit weer uit de koffer zou halen. Hij stond nog op zolder, de ventielen zaten muurvast maar wat ventielolie deed wonderen.

Als 8-jarig meisje ben ik ooit begonnen bij De Volharding in Berkhout, het hele gezin deed mee. M’n vader drumde, m’n zusjes speelden dwarsfluit en grote trom en m’n moeder deed de presentatie tijdens de concerten. Eigenlijk was de vereniging één warme familie, die een groot deel van m’n jeugd heeft bepaald.

Ik ging me eens verdiepen in ZFC en bekeek de website. Ze konden nog bugels gebruiken zag ik. Als ik me zou opgeven zou dat betekenen dat ik weer iedere dag moest gaan oefenen. In een rijtjeswoning, wilde ik dat de buren aandoen, ik wist hoe gehorig het was…

Na een paar weken heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben langsgegaan bij het jeugdorkest. Of ze nog een bugeliste konden gebruiken die 15 jaar niet had gespeeld.
“Ja, natuurlijk!” (Alle verenigingen zitten te springen om nieuwe leden weet ik nu.)
“Wanneer kun je beginnen?”
“Uh…ik heb thuis een bugel staan, zal ik die even ophalen?”

En zo kwam het dat ik de zondag erop al mijn eerste concert in Landsmeer zat te spelen. Het kan opeens hard gaan. En van het een kwam het ander. Ik promoveerde al snel naar het Groot Orkest. De vereniging had een secretaris nodig en het verenigingsblad een redacteur. Of er iemand foto’s kon maken tijdens voorspeelavonden voor op de website.

Het werd nog mooier, mijn echtgenoot die al piano, banjo en gitaar speelde wilde ook weleens een bugel proberen. Hij ging op les, mocht meedoen met de samenspelgroep en zit inmiddels naast me op de 3e bugel in het Groot Orkest.

Nu 7 jaar later kan ik wel stellen dat ZFC een groot deel uitmaakt van ons dagelijks leven. Het is een bruisende vereniging, never a dull moment. We zijn ambitieus, we streven er naar dat er ieder concert ook echt wat gebeurt op het podium. Repetities zijn dan ook bloedserieus, wel met de nodige humor op z’n tijd, maar alles in het teken van de muziek. En na afloop smaakt een biertje dan extra lekker! Of twee of drie… (Hoe ging dat liedje ook alweer, iets met Mieke en lam…)

Ook interesse in deze gezellige muziekvereniging? Klik op het logo! zfc-logo

Leave a comment

Your email address will not be published.


*