What the water gave me…

Muziekherinnering van Nita Klingers: Het was 2009 in de week tussen kerst en oud en nieuw en ik luisterde naar Serious Request op Radio 3. Het was rustig op het werk en mijn naaste collega had vrij genomen waardoor ik mijn radio ietsie harder kon zetten dan normaal. De ene na de andere vroeg zijn favoriete muziek aan en ik genoot van de onbekende en zeldzame platen die voorbij kwamen.

Toen was daar ineens die dame die voor € 10,00 iets aanvroeg wat ik nog nooit eerder hoorde maar waardoor de rillingen over mijn hele lichaam kreeg (op een fijne manier dan hè?). Ik zette de radio direct harder en ik was “in awe” door wat ik hoorde. Ik lette goed op zodat ik de titel (What the water gave me) en de artiest (Florence & the Machine) op kon schrijven en ging het internet op. Er was nog veel meer en wat bleek … ik vond op 1 liedje na echt álles geweldig. Haar albums heb ik nu allemaal en heb haar nu 2 x live gezien.

Het laatste concert was ik weer betoverd door de energie van Florence. Ze is lekker eigenzinnig, artistiek, heeft iets hippie-achtigs (denk aan lange jurken, bloemenkrans én blote voeten) met bijbehorende liefdevolle boodschap voor iedereen (ook heel voelbaar die avond) én een stem die je op de achterste rij nog zou horen, ook als ze zónder versterker zou zingen. Maar ze is ook niet vies van stevige gitaarakkoorden. Ze kan klein en gevoelig zingen maar ik hou vooral van haar vanwege haar bombastische geluid en haar krachtige stem waardoor ik me helemaal in de muziek kan verliezen. Natuurlijk had ik bij het laatste concert vooraf het nieuwe album uitgebreid bestudeerd op het leren kennen van de muziek en de tekst zodat ik alles mee kon zingen. Mijn “buren” hadden er gelukkig geen last van omdat ik nooit boven de stem Florence kan uitkomen (én gelukkig ook maar 😉 ) Die dame van de radio moest eens weten wat ze teweeg gebracht heeft…

Foto © MojoBaron

Leave a comment

Your email address will not be published.


*