Kippig?

Blog van Sandra: “Zal ik het anders maar even aan die 15-jarige vakkenvuller gaan vragen… het is wel een beetje raar…. mmm ik kan het echt niet lezen….”, Ik sta in onze lokale Appie en wil weten wat er op de verpakking staat, maar zoals meer mensen van mijn leeftijd, ik ga richting de 50, laat het leesvermogen mij al aardig in de steek. Natuurlijk geen 1 van mijn kudde leesbrilletjes mee, ik ben net een Duitser, alles Zuhause 😉

Ik had al een paar jaar last van te korte armen als ik iets las, maar zo’n anderhalf jaar terug kreeg ik elke keer als in bed lag te lezen hele branderige ogen. Normaal gesproken een teken dat ik te moe ben en dan stop ik met lezen. Maar na 2 weken dit signaal te hebben gekregen viel het spreekwoordelijke muntje… ik stond bij de Action…. ping….. heeeee, dit is een vak met heule goedkope leesbrilletjes…. leesbrilletjes…..ooooh misschien heb ik die wel nodig… ik heb een paar hele kekke uitgezocht, 1 met glitters en 1 rood montuurtje, met de geweldige prijs van 99 eurocent per stuk!

Thuis gelijk een boek opgezocht en er ging een wereld voor mij open, het lek was boven, het ei van Columbus, kortom superlatieven te kort, ik kon weer “normaal” lezen! Bij het volgende bezoek aan de Action nog maar 2 exemplaren gekocht, eentje voor in de slaapkamer, eentje voor beneden, eentje voor in de tas en eentje voor in de badkamer. Maar goed zelfs met leesbril is de gebruiksaanwijzing van bril1schoonheidsproducten nog een kansloze missie maar dat even terzijde. Ik werd zo enthousiast dat ik zelfs een “luxe” leesbril bij de Specsavers heb laten aanmeten, jaja, deze freule is in het bezit van een echte “Replay” leesbril….voor wat het waard is natuurlijk want uiteindelijk gaat het om de glazen.

Het enige nadeel is dat ik nu een soort van invalide ben zonder leesbril… dan strompel ik als een vrouwelijke Momfert de Mol door het huis en zelfs bij het koken wordt het dan tricky… een snufje zout… mmm, ik zie niks, nog maar een snufje…. Wat ook een instinker is, is een restaurant dan verwacht je toch niet dat je je leesbril mee moet nemen, heeeeeeeelemaal vergeten dat er ook nog zoiets bestaat als een menukaart….

Het leuke is dat onze vrienden en familie er stuk voor stuk ook aan moeten geloven! Je hebt een voor-kamp, waar je gelukkig even om een brilletje kunt vragen als je die van jou weer eens vergeten bent. Daarnaast is er ook een “ik weet het wel maar in ben nog in de ontkenningsfase”-kamp. Waar je de armen steeds langer ziet worden en onbewust hele gekke acties bij ons halfjaarlijkse Kolonisten van Catan-avondje worden uitgevoerd (ik noem geen namen…)

Mijn kinderen worden al een beetje gek van mij, ik ben continue mijn bril kwijt en laat dat ding om de haverklap vallen met mijn stengelvingers. Mijn oudste dochter dreigt nu met een brillentouwtje voor Sinterklaas…..maar dat zal ze toch niet doen…. toch?

Liefs ♥ Sandra

4 Comments on Kippig?

  1. Een touwtje is ook niet alles Sandra…..

  2. Oh herkenbaar. Bij mijn man dan. In het restaurant moet ik voorlezen wat er op de menu kaart staat. En de bril is steeds vaker nodig. Zelfs tijdens het tv kijken. Ik ben er nog van bespaard, maar ben toch ook kippig.. Ik draag vette lenzen, omdat ik in de verte niets zie.. Dat maakt mij toch een lotgenoot.

Leave a comment

Your email address will not be published.


*