Mijn optreden bij Adres Onbekend

Blog van Jetske: Mijn ervaring is dat naarmate je ouder wordt je steeds meer terug gaat kijken op vroeger. Mijn 8 kleinkinderen zijn tussen de vier en de twintig jaar. Hierdoor krijgt ik dus alles van scholen, werk, vriendjes en vriendinnen mee, waardoor je zelf ook weer even terug gaat in de tijd. Zelf was ik op een gegeven moment op zoek naar een vriendin uit Friesland wat in eerste instantie niet goed lukte en ik had zelfs Adres Onbekend al benaderd om te helpen toen we haar vonden. Toen de dame van dat programma belde had ik haar niet meer nodig maar ze vond me zo “enig” of ik niet nog iemand zocht?

Natuurlijk, iedereen heeft een eerste vriendje gehad dus ik ook. Ik heb toen mijn verhaal verteld en dit kwam op hun site te staan:

Jetske de Wit zoekt eerste liefde Klaas 

Als dertienjarig meisje fietst Jetske van de Noordoostpolder naar school in het Friese Lemmer. Vaak ziet ze een knappe jongen met zwarte krullen meerijden op een melkwagen. Ze zwaaien en lachen wat naar elkaar. De jongen van de melkwagen is Klaas. Hij is de neef van haar vriendin Sonja, een klasgenote op de huishoudschool. Na een weekend bij Sonja krijgen Jetske en de ietwat verlegen Klaas verkering. Hij is haar eerste liefde: “Het was zo puur voor mijn gevoel. Hij was heel lief en had geen dubbele bedoelingen.” Een paar maanden later verhuist Jetske met haar familie naar Beverwijk omdat haar vader een baan krijgt bij de Hoogovens. Maart 1960 krijgt Jetske een brief van Sonja met een briefje én een foto van Klaas met fiets en vishengel in zijn hand. Onder zijn arm draagt hij een atlas. Nu Jetske zelf kleindochters van dertien heeft, denkt ze met een grote glim lach terug aan haar eerste kalverliefde. “Bij het nummer ‘Little Banjo Boy’ van Jan und Kjeld schieten de tranen me in de ogen!”

Toen ik dit zag dacht ik wel: “och, mijn hemel waar ben ik aan begonnen”…  maar ja wie A zegt moet ook B zeggen. Op een zondag in februari 2014 moest ik naar de studio in Hilversum, dus samen met Sandra treinden wij die kant op. Oooooh wat was ik nerveus, vreselijk. Je haalt je van alles in je hoofd: hebben ze hem gevonden en zo ja wat zal hij schrikken van zo’n oud dik mens op orthopeden. Sandra maar roepen: “Mam, hij is ook niet meer die jongen met die krullen maar een oudere man”. Maar ik was niet voor rede vatbaar alleen maar nerveus.

We werden uitermate vriendelijk ontvangen door de mensen van Adres Onbekend, ze vertelden niks over of hij er was of niet maar eenmaal daar in de studio had ik zoiets laat maar gebeuren. Na uren echt uren, het programma was bijna afgelopen en ik had al twee keer voor de microfoon gezeten, riep Ron Kas me weer en daar kwam mijn eerste vriendje binnen: in een rolstoel, met nog grotere orthopeden dan die van mij en zo kaal als een biljartbal! Sandra schrok, die dacht: “Oooooh, mijn moeder zegt straks iets geks” (ze kent me nogal) maar ik bleef blij kijken alhoewel ik nog wel even de fout in ging. Ik dacht dat diegene die de rolstoel duwde zijn dochter was maar dat bleek zijn vrouw te zijn…. oeps… Die was ook not amused over het geheel want hij hield niet van “dit soort dingen” en hij wilde toch heen. Daarom vertelde hij denk ik ook dat hij het zich niets meer herinnerde. Maar hij kwam toch en alle feiten klopten… zo spaar je wel de kool en de geit natuurlijk, een mannenoplossing 😉 en ik hoefde hem echt niet hoor, dat was ook niet de intentie van deze zoektocht. We hebben nog een half uurtje gepraat, zijn vrouw heeft 10 keer geroepen we gaan en San en ik zijn gierend van het lachen weer naar de trein gegaan, een illusie armer en een ervaring rijker…

Tot volgende maand liefs Jetske.

Leave a comment

Your email address will not be published.


*