Nina geveld door ijsbal

Blog van Sandra: Wat een consternatie afgelopen week in huisje Raino. Nina, onze jongste dochter, was op uitwisseling met haar school naar Schöndorff in Duitsland. Superleuk, zij had zich aangemeld en was met een groep van 17 leerlingen uit diverse 2e klassen van het Saenredam College gereisd naar Duitsland. Zij waren geplaatst in gastgezinnen van leerlingen van de lokale jongensschool.

Loslaten, het is en blijft een dingetje, maar het moet…. ik mag haar niet beperken omdat ik bang ben dat er wat met haar gebeurd. Een ongeluk zit natuurlijk in een klein hoekje en met al die onrust in deze wereld….. waar ben je tegenwoordig nog wel veilig? Maar goed, groot schietgebed, skibroek geregeld en sneeuwschoenen geleend, koffer gepakt, lekkere wraps gemaakt voor onderweg (net als haar zus destijds naar Cambridge, wordt al een beetje traditie!) en natuurlijk de traditionele kadootjes in de koffer (klompjes, kaas, stroopwafels en natuurlijk een echt Zaans Duivekatertje) en daar ging mijn grote stoere 13-jarige dochter!

De eerste dagen kreeg ik alleen maar positieve berichten: “Mam, ze hebben wel 3 badkamers en zijn superaardig”, “mam, we gaan naar de Alpen”, “mam, kijk eens naar deze foto!” en “mam, ze hebben speciaal pasta voor mij gemaakt”. Ze bleef het best spannend vinden want je zit toch alleen met zo’n gezin, die je nog nooit van je leven hebt gezien en dus ook helemaal niet kent, in een huis…..

Op dinsdag rond het middaguur werd ik gebeld op mijn mobiele telefoon, ik was op dat moment bij mijn nieuwe baan aan het werk. Het enige wat ik hoorde was een gekwelde: “Mamaaaaa”…. alsof het bloed in mijn aderen stolde, ik hoorde gelijk dat het Nina was. Vrij snel daarna kreeg ik haar lerares aan de telefoon en zij vertelde dat Nina door een ongelukkige samenloop van omstandigheden een ijsbal in haar oog had gekregen. Een jongen uit haar groep gooide deze bal, deze vloog over iedereen heen totdat mijn dochter, ook vrij lang en met kop en schouders uitstekend boven de groep, deze vol op oog kreeg.

De groep is het stadion ingegaan en Nina werd hier opgevangen door de 1e hulp van Bayern München. Zo belandde zij in het ziekenhuis in München en dat is dan best een kolere-eind weg, dat kan ik je wel vertellen. Marco is met de trein naar München gereisd en zij zijn in de nacht hierna met de ambulance weer naar Nederland gekomen. En ik zat thuis, te wachten, op de app te turen, te bellen, te janken en nog meer te wachten. Gelukkig was het “maar” een oogbeschadiging en lag ze niet ergens onder een lawine maar toch….

Zo is mijn meisje weer thuis, nog wat witjes, soms wat duizelig, oogdruppelend en heel erg balend. Want tja, zo’n lullige ijsbal heeft wel haar reisje verknald. Ze wordt enorm verwend met kaarten, een fruitmand, heleboel kadootjes uit Duitsland en van familie en vrienden in Nederland. Al die aandacht doet haar heel goed en we zitten al een heleboel leuke plannetjes te bedenken voor als Luis uit Duitsland bij ons komt logeren in april, gelukkig ligt er dan geen sneeuw 😉

Liefs Sandra

Leave a comment

Your email address will not be published.


*