De weg kwijt…

Blog van Sandra: autorijden het is en blijft gewoon niet mijn ding. Vroeger als kind zat ik al met gekrulde tenen in de auto. Waar het bij mijn broers niet hard genoeg kon gaan zag ik overal apen en beren op de weg en was ik doodmoe als wij thuiskwamen na een autorit. Ik grap wel eens als we het hebben over autorijden: “ik ben vast in een vorig leven verongelukt met mijn diligence of iets dergelijks”. Zo voelt het ook echt voor mij, ik heb nooit, zover ik mijn kan herinneren, iets akeligs meegemaakt in de auto en dan toch zo bang.

Ondanks deze bangheid, ja ik ben bikkel, ik weet het 😉 heb ik in 1991 toch mijn rijbewijs gehaald. Hier in de Zaanstreek rondtuffen dat gaat prima, ik mik mijn koets ook zo de snelweg op, ik draai mijn hand niet om voor het klaverblad en op de rotonde met gillende banden door de bocht…. (bij wijze van spreken dan he….) maar zodra ik de tunnel door ben…. dan krijg ik ijskoude handjes…. bibbers in de knieën en dan ben ik letterlijk en figuurlijk de weg kwijt!

Wat ook niet meewerkt is dat Marco jarenlang op de vrachtwagen heeft gezeten. Als we samen ergens heen gaan dan hoef ik mij ook geen zorgen te maken over de weg, ik heb mijn persoonlijke tom-tom in de vorm van mijn echtgenoot altijd bij de hand. Hij heeft die wegen blind in zijn hoofd zitten en snapt er dan ook helemaal niets van als ik hem glazig aan sta te kijken als hij mij geduldig de weg probeert uit te leggen (en for your information, wij hebben geen tomtom in de auto en mijn telefoon is prepaid…).

Afgelopen vrijdag ging ik samen met mijn moeder naar Leusden, dat ligt naast Amersfoort. Een tante van mijn moeder was overleden en ik bood aan om met haar naar de crematie te gaan. Want al heb ik nog zo’n hekel aan auto rijden, ik weiger mij pertinent door mijn bangheid te laten beperken om ergens heen te gaan!

Mijn lief had precies uitgelegd hoe wij moesten rijden, appeltje, eitje… wat kon er mis gaan, zou je denken?  Nouuuuuuuuuu, met het schaamrood op mijn kaken moet ik toegeven dat wij de afslag na de Zeeburgertunnel gewoon straal voorbij gereden zijn. Ja, daar stond wel A1 op die borden maar geeeeeeeeeeen Amersfoort en op het moment dat ik mij realiseerde dat dit de bewuste afslag wel eens had kunnen zijn, tja toen reed er een grote vrachtwagen naast ons… leek me toch niet zo goed plan om mijn moeder in die deur van die vrachtwagen te parkeren dus met een 3-dubbele hartslag richting Utrecht gereden. Voorzichtigjes gemeld aan manlief dat wij niet helemaal goed waren gereden en toen braaf zijn gefoeter aangehoord en de alternatieve route op mijn harde schijf geprobeerd te parkeren.

We hebben iets meer asfalt gezien maar waren keurig op tijd voor de crematie en dat gevoel toen wij uiteindelijk de plaats van bestemming hadden bereikt: euforisch, anders kan ik het niet omschrijven! En de terugweg, die is helemaal goed gegaan… maar een carrière als chauffeur, nee dat is toch echt geen goed idee 😉

Liefs Sandra

14 Comments on De weg kwijt…

  1. Femke Kraaijvanger-Rietzschel // 1 mei 2017 at 10:17 // Beantwoorden

    Een goede wegenkaart in de auto doet ook wonderen!

  2. Herkenbaar hoor SAN ! Ik houd er ook niet van! Niet zelf rijden en niet er naast zitten. Gelukkig met TomTom iets beter, maar toch. Ik zeg altijd ik heb heeeeeule lange benen ( 1.58 m) , zit niet lekker in een auto. Lol Gr Donna

  3. Ik heb echt rij angst.. Maar als het echt moet, ga ik de snelweg op..

  4. Hahahahahahaha geweldige foto! Ik heb (gelukkig!) geen moeite met auto rijden en wat daar bij komt kijken maar kan me er na het lezen van je blog wel iets bij voorstellen…….Succes!

    Groetjes,
    Maroesja

  5. Kees Mateijsen // 2 mei 2017 at 05:13 // Beantwoorden

    Is het toch allemaal nog goed gekomen.
    Mooie foto en weer een mooi blog

  6. Lyda van den Bos // 2 mei 2017 at 14:11 // Beantwoorden

    Hahaha, leuk geschreven. Snap precies hoe je je gevoeld moet hebben. En inderdaad: Bikkel!!

  7. Hetty Janneman // 10 mei 2017 at 22:13 // Beantwoorden

    Hoi Sandra,
    Top dat je dat toch gedaan hebt!
    Een Tom Tom (wij geven de stem die ons de weg verteld ook een naam: Karin heet ze) is dan toch wel een geruststellend idee, kun je helemaal op het rijden focussen.
    Hoewel we eens op een zwarte zaterdag in Denemarken reden (ja die is daar helaas ook), en na uren pas weer vaart konden maken. En onze Tom Tom was spontaan in een “Beatrix” stand geschoten. En elke keer als we (iets) te hard reden, zei ze in Keurig Nederlands (beetje bekakt): U overtreedt de maximum toegestane snelheid. Op de een of andere manier irriteerde haar stem ons enorm :-). Maar verder leve de steun van onze Karin!
    groetjes, Hetty

Leave a comment

Your email address will not be published.


*