Sporten of not?

Mensen die mij kennen, die weten het wel en anders onthul ik het bij deze: ik ben niet sportief, ik ben altijd al een hark geweest en ik vind het gewoon niet leuk. Zo dat is eruit!! Nu werkt mijn lichaamsbouw nu ook al niet echt mee aan mijn sportieve prestaties, groot, Rubens en een coördinatie van, zoals ik dat zelf uitdruk, een hardhouten deur… Ja, ik heb het echt wel geprobeerd hoor, lekker sporten, geloof mij, maar het is toch minimaal voer voor een klein traumaatje…

Mijn sportieve carrière begon voor het “echie” bij de naastgelegen voetbalvereniging. Ik woonde in een dorp, aan de Noord ging je op voetbalkorfbal en woonde je aan de Zuid dan voetbalde je. Beetje jammer was dat ik toen al een kop groter dan het gemiddelde meisje was. Het leek heel wat als ik als “voetbalreus” het veld op kwam lopen maar daar was het dan ook wel mee gezegd :-) Nu werd ik meestal omringd door meiden die van gemiddeld tot aardig goed een balletje konden trappen dus het geklungel van ondertekende werd met de mantel der liefde bedekt. Waar ik wel goed in was, was aanvoerder zijn en de stukjes schrijven in het voetbalkrantje (jaaaaaaa toen zat het er al in, I knew it!!)

Naast het voetgeweld heb ik ook wel eens poging gewaagd richting jazzballet en aerobics. Maar die heerlijke coördinatie en dat soepele lichaam zaten mij ook hier dusdanig in de weg. En als je voor de 200e keer op de voet van je buurvrouw stapt omdat iedereen naar links een hupje moet doen en jij structureel naar rechts hupt dan is het snel gedaan met de liefde…

De sociale druk om te sporten is natuurlijk best groot, want het is “zo gezond” staat er in alle bladen, kranten en sites te lezen. Dus ik heb mijn heil gezocht in het zwembad. Ik dacht: “laat ik de zwaartekracht een beetje helpen, we dompelen dit goddelijke lichaam in het water”…. Ik heb mij aangemeld voor aquarobics, dan sta je op van die lekkere stampmuziek lekker tot ongeveer borsthoogte in het water allerlei oefeningen te doen…… moet kunnen, toch? Nou nee dus, ik ben gewoon te lang, ik hou gewoon een stukkie lijf over! Dan maar banen zwemmen, ja ik gaf het niet op hoor! Na diverse malen door zo’n iets te enthousiaste Pieter van den Hoogenband look-a-like te zijn overzwommen heb ik mijn boerkini aan de wilgen gehangen… ik heb het opgegeven… lieve mensen, sporten is gewoon niets voor mij. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik geen sportliefhebber ben. Wie lag er in haar slaapzakje voor de televisie toen Yvonne van Gennip in het midden van de nacht 3x goud won? Moi! Wie zat er met kleine oogjes voor de beeldbuis toen de Elfstedentocht onstichtelijk vroeg in de ochtend vertrok? Moi! Wie verheugt zich enorm op de Olympische spelen van de aankomende winter? Moi… ja mijn geest heeft het wel begrepen maar die zit gewoon in een verkeerd lichaam…doe je niks aan…

Liefs Sandra

2 Comments on Sporten of not?

  1. Weer een heel leuk stukje en voor veel mensen zeer herkenbaar.

Leave a comment

Your email address will not be published.


*