Een beetje sneeuw…of…

Code oranje, code rood, ach een beetje sneeuw, daar laat ik mij toch niet door weerhouden? Vroeger…, ik heb die winter van 1979 meegemaakt (of was het eerder, kan ook, het is ook al weer een tijdje terug…) dat je iglo’s maakte in je achtertuin en kon schaatsen op de straten… dat was pas een echte winter!

Jaja, het is natuurlijk lekker makkelijk praten achter mijn laptopje met mijn kont voor de kachel. Want ik geef het je toch doen om in de vliegende sneeuw richting werk te gaan of, erger nog, de hele dag met je truck door Nederland te knorren van de ene file in de andere… Persoonlijk ben ik niet bang om in de sneeuw te rijden, terwijl ik toch eigenlijk een bangeschijter ben in de auto, zo raar! Het is ook lekker overzichtelijk, er ligt sneeuw, het is glad… resumé we rijden allemaal rustig aan als slakjes over de weg… heerlijk, dat red ik!

Op de fiets is dit toch iets anders… op 2 dunne bandjes proberen in het plat gereden en in het ergste geval opgevroren spoor van de auto’s te rijden. Het is een uitdaging, sterker nog: ik verdien er minstens de Olympische medaille voor! Vanmorgen ging ik naar mijn moeder op de koffie, zij woont aan de andere kant van onze wijk. Ergens achteruit mijn kast heb ik mijn snowboots gevist, 2 jaar geleden na 3 enorme sneeuwrijke winters in de uitverkoop bij de Aldi gescoord. Die komen nu goed van pas, jas aan, muts op en natuurlijk mijn handschoenen. Op mijn stalen ros probeer ik de groeven en gleuven in de ijzige oppervlakte van de weg te vermijden. Kansloos… na een paar keer een bijna-“scheuverd” te hebben gemaakt, kies ik eieren voor mijn geld en loop het laatste stukje!

Op de terugweg nog even naar Appie om eten voor 2 dagen in te slaan (wie weet blijft de sneeuw liggen, Nederland kan mij soms best verrassen) en toen in cocoonstand wachtend op mijn telgen. Mijn oudste meisje is vandaag de deur niet uitgeweest, gevloerd door een fikse verkoudheid. In haar geval geldt nu echt elluk nadeel hep zijn voordeel! Mijn jongste meisje mocht al rond 12 uur naar huis, naar verluidt omdat het zo hard zou gaan sneeuwen. Persoonlijk denk ik dat die leraren gek werden van die stuiterende hormoonbommetjes die bij elke sneeuwvlok nog harder gaan stuiteren 😉 De school van mijn mannetje stuurde een mailtje in de ochtend dat zij om 12.30 uur de school zouden gaan sluiten. Gelukkig hadden zij de bedrijven van de busjes ook al ingelicht en deze verwende jongeheer werd rond de klok van 1 uur voor de deur afgezet door zijn vaste chauffeur (altijd baas boven baas!).

In de tussentijd begon het te sneeuwen, te sneeuwen… damned nog harder te sneeuwen and guess what? het stopte gewoon niet meer… klein detail: mijn man zat nog in Ermelo op zijn werk… normaal bel ik hem niet overdag (nee, echt!) maar in dit geval heb ik er toch even een telefoontje tegenaan gegooid en subtiel medegedeeld dat ik het toch echt verstandiger zou vinden dat hij ietsjepietsje (wat dacht je van nu?) eerder van zijn werk zou vertrekken. Om half 4 heeft hij het Ermelose verlaten en tegen half 7 stapte hij onze voordeur binnen ♥

Ach, een beetje sneeuw… maar ik was zo blij dat ze allemaal weer veilig thuis waren en ik hou mijn vingers gekruist voor allen die voor hun werk de weg op moeten! Petje af voor deze sneeuwhelden ♥

Liefs Sandra

5 Comments on Een beetje sneeuw…of…

  1. Leuk verhaaltje Sandra veel sneeuw was in februarie 1969 ruim een halve meter in Limburg geen carnavalsoptochten want het was met Carnaval geen treinen geen bussen geen taxi ’s niks begrijpelijk voor die tijd en zoveel sneeuw Nu is bij alle paar vlokjes direct paniek treinen lopen vast en op de weg maar ja er is nu ook veel meer verkeer etc gr.Wil

  2. Joop aan 't Goor // 12 december 2017 at 14:33 // Beantwoorden

    Ik heb de winter van 1979 ook heel bewust meegemaakt. Temperaturen van -20 en nog lager. Ik reed toen met de vrachtwaggel naar de containerterminal in Rotterdam. Bij Den Haag vielen de eerste vlokjes en toen ik bij het Kleinpolderplein aankwam was het ploegen door 30 cm verse sneeuw. Ik bewaar er nog altijd goede herinneringen aan. Vond het wel geinig. En doorgaan he. Niks geen code weet ik veel.

  3. Joop aan 't Goor // 12 december 2017 at 16:01 // Beantwoorden

    Ik kan mij niet herinneren dat er toen veel gestopt is Sandra. Dat was een paar jaar later wel anders toen ik nog een paar dagen samen met nog een heel stel waz gestrand bij A.C. Zurich omdat de Afsluitdijk(what’s in a name) was afgesloten en de wegen onderlangs ook niet meer toegangkelijk waren.

Leave a comment

Your email address will not be published.


*