Waar was dat feestje?

Rinkeldekinkel, oh jee… daar viel wat om… samen met Marco zitten wij in onze slaapkamer. Onze dochter Chiara is 25 november 16 jaar geworden en heeft vanavond haar “sweet 16”-feestje met een groep vrienden. Niet zo’n kudde waarvoor we wel een zaaltje zouden kunnen afhuren (ik weet er trouwens nog wel 1!), of dat er een DJ van stal gehaald zou moeten worden (draaien die trouwens ook rock, van al die Nederlandse rappers trekt mijn freule alleen maar haar neusje van omhoog… ?) maar gewoon een groepje van een man (en vrouw) of 15.

Chocoladetaart moest er gemaakt worden, ja die vieze vette die ik elke verjaardag maak en de avond ervoor heeft zij samen met haar vader wat fris, chips en brie gehaald. Meer kan ik nog niet slijten aan die gasten. Om 20.00 uur kwamen de eersten, wij hadden net gegeten want het feestvarken moest gewoon nog tot 19.00 uur werken bij onze lokale Appie (it’s all about the money!), omkleden was ook onzin, dat paarse shirt wat ze toch al aanhad voor paarse vrijdag en in gewerkt had kon best nog 🙂 heerlijk kind is het, ook zo lekker nuchter!

Met al die hagel, regen en een sporadische bliksemflits en donderslag waren sommige vrienden slim: die lieten zich lekker bij ons brengen met de auto, wel zo handig. Maar sommige waren echt “strijders”, zoals zij zichzelf zo mooi noemen. Al druppend en half verkleumd kwamen deze strijders aan op het fietsje… midden in een dikke hagelbui! Als een echte moederkloek stond ik natuurlijk al met een handdoekje klaar om deze bikkels te verwelkomen, keurig de schoenen uit en nog nadampend en ruikend naar natte hond (echt hoor, daar ruiken regenpakken naar!) vielen zij aan op hun stukje vieze vette chocoladetaart met appelsap. Huh, appelsap? Ja, wij zijn (nog) gezegend met een vriendengroep waar de voorkeur naar appelsap of hooguit een colaatje gaat. Ik kan d’r wel mee leven hoor, het gaat al hard genoeg 😉

Of het nu door de spanning van de film “It” van Stephen King kwam dat of doordat de jongeman in kwestie gewoon iets te veel arm of been had maar in één ongecontroleerd beweging lag het hele bijzettafeltje incl. 6 glazen met drinken… rinkeldekinkel… splets… zo over de vloer… Boven kijken Marco en ik elkaar aan… loslaten… even aankijken hoe zij dit gaan oplossen. Ik hoor getoeter en getetter van beneden, de stofzuiger wordt uit de kast gehaald en 2 tellen later staat het feestvarken boven. “Uhm… er is wat omgevallen, 4 glazen hebben het niet overleefd, ik heb alles schoongemaakt maar nu kleeft het nog… wat moet ik doen mam?”…

Oké, ik ben nodig… mijn moederhart zwelt op, ik ren de trap af, maak een sopje, dweil een stukje vloer, luister naar het gegiechel, de gezellige gesprekken, pik een chipje en vertrek weer naar boven. De volgende dag zal blijken dat er nog een half glas cola achter de bank en tegen de gordijnen aanplakt. Mooie reden om achter die bank te dweilen (zo’n überstoffig vergeethoekje, ken je ze?) en mijn gore vitrage eens te wassen 😉 en als ik naar het stralende koppie van mijn oudste kijk, het was zo gezellig mam!, is dat helemaal niet erg… helemaal niet!

Liefs Sandra

2 Comments on Waar was dat feestje?

  1. Wat een gezellig verslag van een heerlijk feestje. Leuk om te lezen.

Leave a comment

Your email address will not be published.


*