Er zijn van die dagen…

Er zijn van die dagen dat je denkt: “waar is de steen waar ik een tijdje onder kan”. Het begon al ‘s nachts, ik schrik wakker en denk wat hoor ik toch? Ze zullen toch niet binnen komen via mijn balkon? Maar nee hoor, de Italiaanse kalender, zes kartonnen lijstjes met een lint onder elkaar was losgeschoten, alleen de bovenste hing nog de rest lag op de grond. Ik viel weer in slaap en droomde zo slecht dat ik in de morgen alleen met koffie nog wat bij kon komen. Dan moet je wel de klep van de Senseo dicht doen anders wordt het een rommel. Met mijn bakkie naar de p.c. om de site van WEET JE NOG VROEGER op te starten, daar huisde een boze meneer die één hele dag lid was en meteen even de boel zou regelen… dacht hij 😉

Daarna ging ik mijn boeket bloemen splitsen, de dooie rommel er tussen uit en zuinig als ik ben de rest nog even een nieuwe kans geven. Zitten er takken met besjes tussen, die vallen op de keukenvloer en… juist daar loop ik met mijn platvoeten doorheen te pletten. Snap ook niet dat in die plukboeketten niet alles tegelijk dood gaat maar dat even terzijde.

Het lampje in mijn halletje had het ook begeven dus briefje gemaakt met daarop: lampje kopen. En ook een niettang voor het fotolijstjesding van vannacht… zeg maar. Dat vind ik niet makkelijk hoor een lampje kopen, sta ik intelligent in dat vak te turen en heb geeeen idee… er zijn geen watts meer, moest grote fitting zijn dat wel. Toen op naar de Bruna voor een niettang, sta ik daar te zoeken en heeft in het naastgelegen kantoortje de baas toch een ruzie met een personeelslid, daar lusten de honden geen brood van! Met mijn spullen naar huis, even lamp wisselen, doet hij het nog niet grrrrr de lamp zelf stuk fijnnnnnn. Kalender geniet en weer opgehangen en foto’s daarvoor besteld. Toen ze verstuurd waren bedacht ik me ineens dat ik er 12 moest hebben en had er 6 besteld, is al tijden zo hé dat een jaar 12 maanden heeft 😉

Alweer met een kop koffie op het randje van mijn bureau nog steeds met die kalender in de weer, buk ik en met duw mijn dikke kont de koffie om… en dan komt er veel uit zo’n lullig Senseo kopje. In de avond kwam mijn oudste kleindochter eten met haar vriend en die zei: “oma wat heb jij aan je broek?” (een witte) juist ja, nog een hele sliert koffie, nooit gezien, heb geen ogen op mijn kont. Het eten was wel redelijk gelukt, beetje weinig olie in het braadblik en we moesten een beetje bikken. Mijn kleindochter zei: “oma vorige keer had je er hete kruiden op, van die glutenvrije…” ohhhhhhhhhh vergeten!

Heb nadat het spul weg was niets meer gedaan, alleen maar stil gezeten, kan er ook niks mis gaan, toch?

Liefs Jetske

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


%d bloggers liken dit: