Muziekherinnering Desperado-Eagles

Ook dit jaar heb ik mijn top 2000 lijst van ingevuld. Sommige nummers spreken mij heel erg aan, vraag mij niet waarom. Maar er zitten ook nummers tussen waar ik een verhaal bij heb…. zo ook het nummer Desperado van de Eagles….

In mijn jeugd hebben wij als gezin een paar jaar op camping “Het grote bos” in Doorn gestaan. Niet dat wij als gezin nu mega-enthousiaste kampeerders waren… integendeel… mijn ouders leende elk jaar een caravan. In het eerste jaar was dat nog maatje “bungalow” maar na een paar jaar was het maatje “kleiner dan een kip”. Zo eentje waar je niet eens rechtop in kon staan. Terwijl mijn ouders rondschodderde in die caravan hadden mijn tweelingbroertjes en ik ieder een tentje, welke links en rechts van die caravan stonden. Ik zie mijn broertjes nog kibbelen in dat tentje, mijn ene broertje had net de hele tent opgeruimd en schoongeveegd terwijl mijn andere broertje met zijn zanderige hutten zo die opgeruimde tent weer indook. Je raad het al: het werd er niet gezelliger op door dit soort acties. Mijn vader was ook een echte kampeerder… not… als hij moest douchen of zijn “grote boodschap” doen pakte hij de auto en reed hij naar huis. Onder het mom van: ik moet nog even naar de zaak!

In al dit kampeergeweld hield mijn moeder huis, met frisse tegenzin want een huishouden op een camping is gewoon heel hard werken. Er is niks, je kunt niks en op deze Christelijke camping mocht ook niet zo veel. Ze hadden wel seksboekjes in de kampwinkel dat dan weer wel… De enige die het naar haar zin had op de camping was mijn persoontje. Ik had wat vriendinnetjes opgesnord en we zwommen en giechelden de hele vakantie door. Mijn eerste horrorfilm heb ik daar trouwens ook gezien… “Evil dead”. Helaas sprong mijn broertje op de terugweg van de film, in het donker, uit de bosjes en deze actie heeft mij gelijk genezen van dit soort films. Als ik er aan terug denk, krijg ik nog steeds de kriebels.

Ik kijk wel met heel veel plezier terug op het optreden van de Carey Duncan Band. Zoals elk zichzelf respecterende camping had “Het grote bos” ook een animatieteam en werden er activiteiten georganiseerd. Of zoals in dit geval: er kwam een band optreden. Zaterdagavond, mijn leuke shirtje aan, verzameld in de vuurkuil zaten we klaar voor het optreden van deze band. Bijna had het optreden niet doorgegaan want Carey kon alleen nog maar schor fluisteren. Gelukkig nam de gitarist van de band de zang over en als een oververhitte tiener (wat ik toen ook was!) heb ik aan zijn lippen gehangen. Wat een leuke vent, wat een prachtige donkere bos met haar…. en die stem… zucht… verkocht was ik en na afloop heb ik gelijk een cassettebandje gekocht van de Carey Duncan Band. Om na het luisteren hiervan tot de ontluisterende conclusie te komen dat die overheerlijke gitarist natuurlijk niet zong op die cassette maar Carey! Door dit optreden heb ik wel Desperado van de Eagles leren kennen en als ik dit liedje weer hoor dan zit ik weer in die vuurkuil en hang ik aan de lippen van die gitarist van de Carey Duncan Band…

Liefs Sandra

Klik hier voor mijn gekozen 35 songs voor de top 2000 van 2018!

2 Comments on Muziekherinnering Desperado-Eagles

  1. Geweldig verhaal weer. Ik zie het allemaal voor me.

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


%d bloggers liken dit: